Joomla Template by Create Website

The Inside Passage I

Zuidoost Alaska, van Sitka naar Wrangell

Sitka is een leuk stadje op Baranof Island aan de oostkust van de Golf van Alaska, de Amerikaanse Westkust. Aan de Amerikaanse Noordwest kust wonen van oudsher de Indianen, de Tlingit, Haida en Tsimshian. In de rest van Alaska de Eskimo’s, de Inupiat, Yupik, Aleut, Alutiiq en Athabascan. Duizenden jaren geleden vestigden de Tlingit zich hier en noemden de plaats Sheet’ka (by the sea). Zij leefden van de zee en van het land, in evenwicht met de natuur, zoals alle native stammen van Alaska.

  
Tussen de Russen...
  
Totem Square

In 1799 kwamen de Russen in verband met de lucratieve handel in het bont van zeeotters. Enkele jaren werd er flink strijd geleverd tussen de Russen en de Kiks.adi clan, maar in een bloedige strijd werden de Kiks.adi in 1804 verslagen en van hun land verdreven. Sheet’ka werd omgedoopt in Novo Archangelsk en fungeerde als hoofdstad van Russisch Amerika. Het werd het centrum van de wereldwijde bonthandel, waarvan de Russian-American Company het alleenrecht had. Baranof stond aan het hoofd van deze Company. Novo Archangelsk was de grootste stad aan de Westkust en werd wel het Parijs van de Pacific genoemd. Na enkele decennia liep de bonthandel terug omdat de zeeotterpopulatie bijna uitgeroeid was. Rusland verkeerde in geldnood en bood Alaska te koop aan aan de Verenigde Staten van Amerika, voor 1 dollar per acre. In 1867 werd Alaska overgedragen van de Russen aan de Amerikanen. De overdrachtsceremonie vond plaats op Castle Hill in Novo Archangelsk. Op deze rots was oorspronkelijk het verdedigingsfort van de Kiks.adi gebouwd. De Amerikanen doopten de plaats om tot Sitka en dit bleef 40 jaar de hoofdstad van Alaska Territory. Veel eilanden in Zuidoost Alaska dragen Russische namen (Baranof, Kupreanof, Chichagof, Woewodski, om er maar een paar te noemen). De Engelse namen zijn gegeven door George Vancouver, die vanuit Engeland Alaska en British Columbia in kaart heeft gebracht. In Kodiak en Sitka herinnert nog veel aan de Russische periode. Het is huiveringwekkend om te bedenken hoe anders de wereld er uit zou zien als de Russen dit immense gebied met toegang tot de Pacific in bezit hadden gehouden. De laatste jaren zijn er regelingen gemaakt waarbij overal in Alaska land wordt teruggegeven aan de oorspronkelijke bewoners. Sommige eilanden krijgen hun oorspronkelijke namen weer terug (bijvoorbeeld de Queen Charlotte eilanden die nu de Haida Gwaii heten (naar de native Haida clan)).

Het Sitka National Historical Park is gelegen op de plaats van de strijd tussen de Kiks.adi en de Russen. Vijftien totempalen van Haida en Tlingit clans staan langs de paden in het regenwoud. We zien één van de meest vooraanstaande houtbewerkers aan het werk in zijn atelier. Vanaf zijn achtste jaar is deze Tlingit al bezig met houtbewerken. Hij heeft diverse totempalen en totemversieringen voor de stad gemaakt, onder andere de totempaal ter ere van het honderdjarige bestaan van Sitka. Totempalen beelden een verhaal uit of vertellen de geschiedenis van de clan of de persoon die de paal heeft laten maken. De Baranoftotempaal op Totemsquare draagt Baranof in de top en de dubbelhoofdige adelaar beeldt Sitka’s Russische verleden uit.

    
    Totem
      
      Totem
     
   Totem
 
      
    Totem
          
       
     Totem
    Totem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Russisch-Orthodoxe priesters verdiepten zich in de taal en de cultuur van de Tlingit. Zij hielpen om de taal op schrift te stellen door een alfabet te ontwerpen en ze openden scholen voor de Tlingit. Later kwamen de Amerikaanse priesters die de Tlingit verboden om in hun eigen taal te spreken. Het is dan ook geen wonder dat de Russisch-Orthodoxe kerk nog zo’n belangrijke rol speelt in dit deel van het huidige Amerika. Ik woon een kerkdienst bij en wordt verrast door de heldere en humoristische ‘preek’ die Father Michael houdt. Dat had ik niet verwacht na de eindeloze rituelen bestaande uit het kussen van relikwieën, heiligenportretten en de bijbel, het rondgaan met de wierookpot langs alle heiligen en het voortdurend herhaalde Lordhavemercy.

   
Saint Michael's Russian Orthodox Cathedral
    

 

 

 

 

 

 

 

 

De Presbyteriaanse priester Sheldon Jackson zag het belang in van het verzamelen van historische, culturele en natuurhistorische objecten. Hij begon een verzameling aan te leggen en liet in 1897 het eerste betonnen gebouw in Alaska bouwen, zodat de collectie niet het gevaar liep om bij een brand in vlammen op te gaan. Het is het huidige Sheldon Jackson museum, propvol met de meest uiteenlopende voorwerpen. Indrukwekkend is hoe de natives alle organen van de dieren die ze doodden gebruikten. Van darmen, slokdarm, maag werd waterdichte kleding gemaakt. Ze hadden daarvoor een uitgebreid proces om de darmen te bewerken, onder andere in een urinebad. De vrouwen konden de naden zodanig dichtmaken dat ze niet lekten. De parka’s werden aan de onderkant rond het gat in de kano waar men inzat gesnoerd zodat men daaronder volkomen droog bleef. Met caribouhaar en kralen werden de kledingstukken versierd. De laarzen die ze maakten ze onder andere van bont werden ook met kralen versierd, prachtig.

Wij wonen een dansvoorstelling bij van de Naa Kahidi Dancers die traditionele liederen en dansen van de Tlingit uitvoeren.

Sheet'ka Kwaán Naa Kahidi   theater

 

Na een week opsnuiven van cultuur trekken we verder. We varen om de noordkant van Baranof Island heen. Overdag tuffen we langs de imposante bergachtige kust en ’s avonds zoeken we een mooie ankerplaats, meestal voor ons alleen. Aan de oostkant van het eiland liggen de Hot Springs en daar wil ik graag heen. Sinds maanden hebben we geen warme douche meer gehad. De douches waarvan we in de havens gebruik konden maken vonden we niet aantrekkelijk genoeg

  
Baranof Hot Springs
  
Hot Bath

De Hot Springs zelf zijn gelegen naast een oorverdovende waterval en de rotsen zijn glibberig van de algen. Voor het gemak van de gebruikers is er een badhuisje gebouwd met drie kamertjes waarin een groot bad staat wat gevuld wordt met het hete water uit de bron. De baden staan gevuld en wel uitnodigend klaar. Huib die er helemaal geen zin in had ligt er als eerste in en laat zich heerlijk warm worden. Mij is het veel te heet, ik moet er flink wat koud water bij doen voordat ik het kan verdragen. Vanuit het bad hebben we uitzicht op de waterval en de bergen.

 

  
Kelp

Bij de Hot Springs zijn steigers gebouwd waaraan je kunt aanleggen. Dat is handig om naar de wal te komen. Als we bezig zijn met de voorbereidingen om aan te leggen merken we dat Madeleine moeilijk manoeuvreerbaar is. Met heel veel moeite geraken we aan de kant. Huib laat de dinghy te water en gaat op onderzoek uit. Het water is helder zodat hij de roeren en de schroeven goed kan zien. Er blijken lange slierten kelp in de schroeven gedraaid te zijn. Vooroverhangend in de dinghy kan hij er voldoende bijkomen om dit te verwijderen. Omdat hij er toch niet helemaal gerust op is gaat hij de volgende dag het ijskoude water in om de schroeven van dichtbij te inspecteren. Gelukkig zijn ze schoon, zodat het een korte expeditie kan zijn. Daarna gaat hij met duikpak en al het warme bad weer in.

  
Humpback Whales

 

We hadden ons bij het varen voorbereid op het gevaar van drijvende boomstammen en zogenaamde dead heads. Dat zijn boomstammen die zich helemaal vol water hebben gezogen en die rechtop in het water staan. Soms steken ze boven het wateroppervlak uit. Ze zijn loodzwaar en te vergelijken met een betonnen paal. Als je er tegen aan knalt heb je grote kans op een gat in de romp. In dit deel van Zuidoost Alaska vindt echter geen bosbouw plaats, dus er drijft geen hout. Waar we niet op hadden gerekend is dat kelp een bedreiging voor ons zou zijn. In koude streken en aan de polen ontstaan op de tijdens eb droogvallende rotsachtige kusten zogenaamde kelp forests. Kelp is de benaming voor grote bruine algen die in lengte variëren van 0.5 tot 50 meter. De Giant Kelp, Macrocystis pyrifera, komt vooral voor in koud, helder water. Met een kluit en wortelstelsel, de ‘holdfast’, hecht de plant op harde ondergrond en rots. Anders dan de echte wortels van hogere planten, nemen de wortels geen nutriënten of water op. De bladeren van kelp zitten aan het einde van de lange stengel. Een drijflichaam, pneumatocyste, zorgt ervoor dat de bladeren aan het wateroppervlak drijven en voldoende licht krijgen voor fotosynthese. Om deze tijd van het jaar laat kelp los van de ondergrond en drijft naar een nieuwe plek om zich te nestelen. We proberen wel een beetje langs kelp heen te varen, maar er ligt zoveel in het water, dat dat haast onmogelijk is. Op een gegeven moment maakt de stuurboord motor een vreemd geluid en we zien witte rook uit de uitlaat komen. Het zeewaterkoelsysteem blijkt leeg te staan, kennelijk is de toevoer verstopt geraakt. Gelukkig kunnen we het probleem verhelpen door er van boven af water in te gieten. Daarna controleren we dagelijks de wierpotten. Meestal zitten die vol groen slijm, maar af en toe halen we er toch ook een sliert uit. Bij Baranof Hot Springs zitten de schroeven helemaal volgedraaid met taaie stengels, zie boven. Van collega cruisers krijgen we de tip om bij verdenking op iets in de schroef voorzichtig een paar keer voor- en achteruit te manoeuvreren, zodat de stengels weer vrij komen. Dat blijkt inderdaad goed te werken. Als we op een ochtend het anker op willen halen blijkt er een enorme partij kelp aan de ketting te hangen. Het is nog een heel karwei om dat los te krijgen en zodanig in het water terug te gooien dat het niet onmiddellijk de schroeven in drijft. Er staat hier behoorlijke stroom overal.

  
Dall's Porpoise

We hebben bijna twee weken lang stralend zonnig weer. De natuur is overweldigend. Spiegelglad water, blauwe lucht waartegen besneeuwde toppen en gletsjers zich aftekenen. We komen enkele cruisers en vissersboten tegen, verder is het hier ongerept en verlaten. We worden er stil van. We zien aardig wat walvissen, in groepjes of alleen, en voor het eerst ook Dall’s Porpoises. Dat zijn zwart-witte dolfijnen die vrolijk om de boot heen zigzaggen. Natuurlijk ook zeehonden, zeeleeuwen, zeeotters en adelaars.

 

We liggen een paar dagen in Petersburg op Mitkof Island. Dit stadje is gesticht door de Noor Peter Buschmann en naar hem vernoemd. De inwoners gaan prat op hun Noorse afkomst, er zijn veel Noorse namen en eens per jaar het Little Norway Festival met klederdracht. We maken een fietstocht naar een strandje en treffen daar een open houten blokhut aan met een heerlijk geurend houtvuur in een grote open haard. Als wij daar onze meegebrachte muffins zitten te eten stapt er een hert langs. Het trekt zich weinig van ons aan en doet zich te goed aan de blaadjes van de Fireweed, een wijdverspreide bloeiende bermplant.

Vandaar voeren de Wrangell Narrows naar Wrangell, onze volgende pleisterplaats. Deze Narrows zijn een 21 mijl lang smal vaarwater tussen Mitkof Island aan de ene kant en Kupreanof en Woewodski Island aan de andere kant. De Narrows worden vanuit het noorden en vanuit het zuiden gevuld en op 1/3 van de afstand keert de stroom om. Je kunt het vergelijken met een wantij in de Waddenzee, alleen valt het hier niet droog. De kunst is om je tocht zo uit te kienen dat je over het hele traject de stroom mee hebt. De reisgids die we hier hanteren is geschreven door het echtpaar Don en Réanne Douglas, die hier vele jaren hebben rondgevaren en het gebied voor de cruiser goed in kaart hebben gebracht. Zij beschrijven de passage als een ‘piloting challenge’ die je heel goed moet voorbereiden en als je hem met succes hebt afgelegd is het ‘very satisfying to include a passage through Wrangell Narrows among your cruising accomplishments’. We bereiden het braaf voor en berekenen het tijdstip van vertrek. We hebben flinke stroom mee en we schieten goed op. Er is niet al te veel verkeer, een paar keer worden we door een groot schip ingehaald dan wel tegemoet gevaren. Er is druk overleg onderling tussen de schepen via de VHF. In drieëneenhalf uur zijn we er door. Dan kunnen we naar eer en geweten zeggen dat de passage van Harlingen naar Terschelling een heel wat grotere uitdaging is.

Het mooie weer is inmiddels afgelopen. De wolken hangen laag, het regent regelmatig. Het wordt al snel veel vroeger donker dan een paar weken geleden. We hopen niet dat de zomer hier nu al voorbij is!

De Golf van Alaska over, tussen de buien door

De Golf van Alaska over, tussen de buien door

Op dinsdag 18 juli, 2017 komen we aan in Cordova, onze laatste stop in Prince William Sound. We zijn net op tijd binnen voordat er een depressie over komt, met 35 knopen wind, windkracht 8.

 
 
 
Hank did not make it
Cordova Conventie Centrum
Monument voor vissers

We merken daar niets van als we beschut in de haven liggen. Het regent een dag stevig en daarna krijgen we een paar dagen zon. We maken een tocht over de enige (doodlopende) highway van Cordova. In de twintiger jaren van de vorige eeuw was Cordova een booming town. Er bleek koper gevonden te worden in het binnenland, er werden kopermijnen geopend en er werd een spoorlijn aangelegd om het koper naar de stad te vervoeren. Dat was een enorme prestatie, want er moesten heel veel bruggen worden aangelegd. In de dertiger jaren werd de opbrengst van de mijnen steeds minder, uiteindelijk werden ze gesloten en in 1938 werd de spoorlijn opgeheven. Er ligt nu nog een stuk highway die 48 mijl het binnenland in gaat.

 
Copper River Bridge...

De weg is na 36 mijl afgesloten, omdat de volgende brug over de Copper River is ingestort. We huren een dag een auto om die 36 mijl te rijden. De delta van de Copper River is enorm. De wetlands zijn de grootste van de USA en ecologisch zeer belangrijk, onder andere voor trekvogels. Ten noorden van de wetlands bevinden zich de Chugach Mountains met diverse gletsjers. Zoals overal in Amerika zijn ook hier veel goed aangegeven hikes en trails.

 

Copper River Wetlands

Wij hebben een wandeling uitgezocht naar een gletsjer, eerst door het bos en daarna door een ijsvallei. De berenspray bij de hand en luid pratend lopen wij door het bos. In Seward had ik ook een belletje aangeschaft als berenafschrikker, zodat je niet de hele tijd hoeft te lopen toeteren.  Maar nadien vertelde een ranger me dat dat belletje niet werkt, omdat beren het geluid daarvan niet met mensen associeren. Dat van een toeter wel. Ze zeggen hier voor de grap dat je de poep van een grizzly kunt onderscheiden van die van een zwarte beer doordat er een belletje in zit.

Verse berenpoep

Na een half uur wandelen ligt er midden voor ons op het pad opeens een grote hoop berenpoep. Vers. We willen het noodlot niet tarten en maken rechtsomkeert. Later zien we op de highway (een gravelweg) in de verte een beer lopen en ook daar verse berenpoep op de weg. Door de wetlands is er gelukkig een veilige boardwalk gemaakt waar we wel op durven. Ook daar bevinden zich beren, maar die krijgen we niet te zien. Onze buren in de haven hebben met hun kinderen een wandeling gemaakt naar een andere gletsjer en die moeten wij toch ook kunnen maken. Dat doen we en het is prachtig.

 
Arctic Lupines
Sheridan Glacier
  

Het bos staat vol met blauwe (Arctic) lupines en andere bloemen. Boven de gletsjer hangen lage wolken. Er ligt een meertje van roerloos melkachtig gletsjerwater waarin ijsbergen drijven. Er hangt een mystiek sfeertje. Gelukkig hebben we daar al volop lopen genieten als we alweer bijna in de verse berenpoep trappen. We zijn blij als we veilig in de auto zitten. 
De depressie is voorbij, de weersvoorspelling is goed en op maandag 24 juli nemen we afscheid van Prince William Sound en West Alaska. We gaan de Golf van Alaska oversteken naar de Amerikaanse Westcoast. Verwarrend genoeg heet het daar Zuidoost Alaska. De trip naar Sitka op Baranov Island is 475 mijl. De eerste 50 mijl moeten we op de motor varen voor we de Sound uit zijn. Dan kunnen we de genua hijsen. Er staat een licht westenwindje wat ons met een snelheid van 4 knopen vooruit blaast. He probleem in Alaska is dat het of te hard  of niet genoeg waait om lekker te kunnen zeilen. Dat ondervinden wij ook. De windvoorspelling voor de komende dagen is 'variabel, minder dan 15 knopen'. Lekker rustig dus, maar onder de 10 knopen kom je nauwelijks meer vooruit met achterlijke wind. En anders dan in de Zuid Pacific doet het er hier wel degelijk toe dat je snelheid maakt, want het weer kan binnen 24 uur omslaan ondanks gunstige voorspellingen. Dus toch maar weer de motor aan als de snelheid onder de 3 knopen zakt. Onderweg proberen we altijd weersinformatie binnen te krijgen via radioverbinding met een walstation. Op dit traject is dat Friday Harbor, WA. Hoe vaak we het ook proberen, Friday Harbor geeft niet thuis. Uiteindelijk lukt het na veel moeite één keer om verbinding te krijgen en dan blijkt dat er aan het eind van de week weer een depressie aankomt, zelfs met windstoten tot 45 knopen (Bft 9). Dat willen we niet meemaken. Op donderdag draait de wind steeds meer van west naar zuid als voorbode van het lage drukgebied wat er aan komt en tenslotte wordt de wind zuidoost, precies onze vaarrichting. Liefst gebruiken we onderweg één motor, zodat we in elk geval rustig kunnen slapen in de kooi aan de andere kant. Maar nu hebben we er twee nodig om tegen 20 knopen wind en golven in te gaan. En dan nog komt de snelheid nauwelijks boven de 3 knopen. De laatste 50 mijl hebben dan ook meer het karakter van ploeteren dan van zeilen. Maar vrijdagmiddag 28 juli zien we Mount Edgecrumbe voor ons, aan de ingang van Sitka Sound, en om 18.00 uur liggen we netjes afgemeerd in Eliason Harbor, Sitka. Vóór de bui binnen!

Prince William Sound, AK

 

Prince William Sound, juli 2017

Naar Prince William Sound (PWS, de Sound) hebben wij lang uitgekeken. Het is één van de hoogtepunten van onze reis en waarschijnlijk ook het noordelijkste gebied waar we zullen komen, boven in de noordwest hoek van de Golf van Alaska. 

Culross Passage, Chugach Mountains

De twee eilanden Montague en Hitchinbrook vormen als het ware een breakwater die de Sound beschut tegen de open Pacific. Daardoor ontstaat een gebied met in het algemeen rustig vaarwater zonder sterk getij zoals elders in Alaska. Cruiser's paradise, zoals de Amerikanen dit noemen. En dat is het. Met zijn talloze fjorden, baaien, inhammen, eilanden is er een kustlijn die drie jaar zou kosten als je die helemaal langs zou willen varen. Het landschap is bergachtig en omdat de kustlijn zo grillig is, wisselt het uitzicht voortdurend. De Sound wordt aan de noordzijde begrensd door de imposante Chugach Mountains, met toppen van meer dan 3000 meter. Daar bevinden zich honderden kleine en grotere gletsjers.

 

Gletsjers worden gedefinieerd als rivieren van glaciaal ijs (ijs met minder dan 10% lucht erin) en zijn dynamisch, ze stromen. Het uiteinde van de gletsjer, de toe (teen), verplaatst zich voortdurend. De meeste gletsjers trekken zich de laatste decennia terug, maar sommige groeien. 's Winters groeit de gletsjer door nieuwe sneeuwval, 's zomers smelt hij af.

Tidal water glacier

Op de meeste plaatsen is dit proces niet in evenwicht, zodat de gletsjer kleiner wordt. Een gletsjer die in de zee uitmondt heet een tidal water glacier. Voortdurend breken er onder luid geknal stukken ijs af en bij een tidal water glacier drijft veel ijs in het water. Dat is gunstig voor de harbor seals (zeehonden) die daarop nestelen en jongen krijgen. Als de gletsjer zich op het land terugtrekt verandert hun habitat zodanig, dat de zeehonden weg trekken. De kale rots die achterblijft wordt geleidelijk, in de loop van tientallen jaren, begroeid. Eerst met mos en gras, vervolgens met loofbomen, wilgen en berken, en na meer dan honderd jaar met naaldbomen, vooral Sitka Spruce. Als het regent en bewolkt is, gaat er van deze dichte donkere bebossing wat mij betreft een zekere beklemming uit. Ik houd meer van open, lichtgroen bos wat beweegt en niet zo stijf de lucht in gaat als een spar. Al deze stadia van begroeiing zie je langs komen. De meeste eilanden zijn onbewoond en bestaan uit ongerepte wildernis. De mens heeft hier (nog) niets aan verpest. Er is geen bebouwing, geen ontginning, geen boomkap. Er is geen horizonvervuiling zoals wij die kennen van flats, schoorstenen, elektriciteitsmasten, windmolens, reclameborden, noem maar op. En er is geen lawaai. Wat je hoort is het geluid van de natuur zelf, de vogels, de watervallen, de gletsjers, de regen, de wind. En af en toe een andere boot, meestal een visser. Als je voor anker ligt kun je een speld horen vallen. Een verademing voor je gehoor, als je dat tenminste zo kunt zeggen. 

Black Bear

In dit paradijs hebben wij een maand lang mogen rondscharrelen. En eerlijk is eerlijk, er is altijd een keerzijde en voor de zeiler is dat het ontbreken van wind in de Sound. We hebben zo'n 400 mijl afgelegd en dat veelal op de motor. Hoe heerlijk zou het zijn als je je in de stralende zon, stilletjes glijdend tussen al dit moois zou kunnen voortbewegen. Hier hebben we de tweede keerzijde al direct te pakken: het weer. Het weer in Alaska is dat van extremen. Als de zon schijnt weet je niet wat je ziet, met een stralend strakblauwe lucht waartegen de besneeuwde toppen zich aftekenen. Wij kennen dit alleen van de wintersport in de Alpen en het is vervreemdend om nu in dergelijk landschap te varen in plaats van te skiën. Als het regent kan dat wel enkele dagen aanhouden. Dan is het zicht slecht door zeer laaghangende bewolking en is al het moois onzichtbaar.

Harbor Seals

 

Op 22 juni komen we de Sound binnen in het westen, vanuit Seward. De eerste dagen hebben we prachtig weer. We boffen enorm, want we zien veel walvissen, sommige van heel dicht bij, en op de eerste ankerplaats ook een zwarte beer. Die wandelt doodgemoedereerd over het strand. Op de tweede ankerplaats worden we 's ochtends wakker naast een kolonie zeehonden. Die liggen op de rotsen midden in de baai, die onder water stonden toen wij bij hoogwater aankwamen, maar die nu drooggevallen zijn. Wat een leuke beesten. Ze kijken ons allemaal heel nieuwsgierig aan, maar bij de minste beweging schieten ze het water in. Opa ligt pontificaal vóór de rotsen in het water om over zijn familie te waken.

 
Iceberg Bit

Als we naar onze eerste gletsjer op weg zijn duurt het even voordat we ons realiseren wat we zien drijven: een ijsberg(je). IJsbergen, glaciaal ijs, worden onderverdeeld in brash (schotsen), growlers (meer dan 2 meter in doorsnee, minder dan 1 meter boven zeeoppervlak), berg bits (1-3 meter boven zeeoppervlak, ter grootte van een hut) en icebergs (meer dan 3 meter boven zee). Het in de Sound drijvende ijs bestaat voornamelijk uit brash en growlers. Er breken wel grotere stukken ijs van de gletsjer af, maar deze worden meestal tegengehouden op de morene. Elke gletsjer heeft een morene, dat is de drempel die hij voor zich uit schuift en waarop zand en stenen worden afgezet. Grote ijsbergen komen niet over deze drempel heen en worden in kleinere stukken gebroken. Het grootste deel van de ijsberg bevindt zich per definitie onder water. Als de ijsberg veel rots bevat is hij vanzelfsprekend zwaarder en kan zo laag in het water liggen dat hij nauwelijks zichtbaar is. In Icy Bay varen we voor het eerst tussen het ijs door. Als je de baai van een gletsjer binnenkomt wordt het plotseling een stuk kouder en meestal staat er wind vanaf de gletsjer. Wij profiteren daarvan om op de genua de baai uit te zeilen. De volgende dagen wordt het bewolkt en het gaat regenen. Als we twee dagen later weer langs Icy Bay varen is die helemaal aan het oog onttrokken. We liggen een paar dagen in de regen in een prachtige beschutte baai, Jackpot Bay.

Daar wordt gevist op garnalen en de vissers die daar komen, veelal sportvissers, bieden ons spontaan zakkenvol aan. Heerlijke grote sappige garnalen, vers gevangen. Ze vinden het vanzelfsprekend om de rijkdom van de zee te delen. Om een idee te geven: er zwemmen ongeveer 1000 walvissen in de Sound rond en die eten elk een ton voedsel per dag. Dat bestaat voornamelijk uit plankton en kleine visjes. De grotere vissen laten ze ongemoeid, die zijn voor de zeehonden, zeeleeuwen en beren. En voor de mens. Het grootste zoogdier ter wereld voedt zich dus met de kleinste waterdiertjes.

 

 

Barry Arm
 
Cascade, Barry en Coxe Glaciers
Na de regenweek hebben we een paar dagen stralend weer en we boffen weer dat we dan net bij de mooiste gletsjers van de Sound zijn. We dobberen een dag rond vlak bij de gletsjers, tussen het ijs en de zeeotters en ankeren aan het eind van de dag in Serpentine Cove, aan de voet van de teruggetrokken Serpentine Glacier. Boven de morene staat maar 3 meter water, maar dat is genoeg voor ons om naar binnen te schuifelen. Een roerloze avond met bladstil water om ons heen, omzoomd door besneeuwde toppen. Op het strand zien we de schuwe berggeiten lopen. Geknal van afbrekend ijs en geklater van de talloze grotere en kleinere watervallen.
Overal waar je kijkt gutst het water van de bergen af. Na de gletsjers komen we in het centrale deel van de Sound aan. Het landschap is hier anders, de bergen zijn lager en groener, er is meer begroeiing. We komen in het gebied van de zalmriviertjes. Er wordt dus ook heel veel gevist. De vissersboten zijn hier kleiner dan die we in Kodiak zagen. Die waren vooral bedoeld voor de grimmige Bering Zee. Er wordt met netten gevist, op twee verschillende manieren. Ten eerste zijn er de gill netters. Er wordt vanaf de boot een lang net naar de wal uitgezet waarin de vissen zich met de kieuwen klem zwemmen. Gills zijn kieuwen, vandaar de naam. Het net wordt binnenboord getakeld en de vissen worden er met de hand stuk voor stuk uitgehaald. Ten tweede heb je de seine netters. Een groot net wordt met een skiff, dat is de bijboot, vanaf de vissersboot uitgevaren. De vissersboot vaart het net in een cirkel rond, het wordt vanonder dichtgetrokken zodat de vis er niet meer uit kan en vervolgens aan boord getakeld. De vis wordt in het ruim gekieperd. Elke visser heeft een tender waarmee hij een overeenkomst heeft. Tenders zijn grote boten die de vis van de vissers overnemen en naar de wal brengen, zodat de vissers op zee kunnen blijven. We moeten goed uitkijken waar we varen, want de netten die uitstaan zijn niet altijd goed zichtbaar.
Seine netting
Een net in de schroef is een ramp in dit koude water. In de tropen duikt Huib er zo in als we iets in de schroef hebben gekregen, maar hier kan dat niet zomaar. We hebben de marifoon aan staan en ik vermoed dat de vissers ons zelf ook scherp in de gaten houden en alarm slaan als wij hun kostbare nering kapot dreigen te varen. Voor het eerst zien we hier jumping fish. De zalmen springen letterlijk een gat in de lucht, soms vier, vijf keer achter elkaar. Een heel vrolijk gezicht, het ziet er naar uit dat ze er zelf ook veel lol in hebben. 
 
Drijfijs van de Columbia Glacier

We gaan richting Valdez. Daar is de beroemde Columbia Glacier, de laatste grote Amerikaanse tidal water glacier waarvan het terugtrekken uitgebreid is bestudeerd door glaciologen. In 1977 was die gletsjer 41.2 mijl lang en het ijs stroomde 1.3 mijl per jaar. In 1999 was de gletsjer nog maar 33.5 mijl lang en het ijs stroomde 5.5 mijl per jaar, dat wil zeggen, meer dan 25 meter per dag. In de tachtiger jaren van de vorige eeuw begon Columbia Glacier zich terug te trekken van zijn morene. Als dat gebeurt kalft de gletsjer snel af, want er is dan een veel groter oppervlak van zijn uiteinde aan het smeltende effect van het zeewater blootgesteld. Door het terugtrekken is de laatste jaren een 10 mijl diepe baai ontstaan die vol ligt met ijs. Afhankelijk van wind en getij drijft dit ijs ver de baai uit.
In maart 1989 krijgt de kapitein van de Exxon Valdez toestemming om koers te wijzigen, omdat er ijs in de scheepvaartroute van Valdez Arm drijft. Hij geeft zijn derde stuurman opdracht om een nieuwe koers in te zetten en trekt zich vervolgens in zijn vertrekken terug (verhaal gaat dat hij dronken is). Om onduidelijke redenen wordt de koers niet bijgesteld naar de oorspronkelijke, zodat de tanker op het Bligh Reef aan de grond loopt. 11 Miljoen gallon (40 miljoen liter) van de 53 miljoen gallon ruwe olie stroomt de zee in. Het is in de drie dagen daarna rustig weer, maar de schoonmaakactie komt slechts langzaam op gang. Boze tongen beweren dat gewacht wordt tot het schip van de familie van president Bush ter plekke is om de eerste cleaning uit te voeren. Daarna komt er een storm opzetten met orkaankracht, met als gevolg dat de olie naar het zuidwesten wordt geblazen en tenminste 1400 mijl kust verontreinigd raakt. De woede van de lokale bevolking is groot.

 
Valdez, AK

Wij moeten ook om een groot ijsveld heen varen, richting Valdez. We komen daar aan in de stromende regen in een mudvolle small boat harbor. Zo noemen ze hier de marina's waar kleinere vissersschepen en plezierboten door elkaar liggen. We liggen drie rijen dik. Maar er heerst een gezellige sfeer en de havenmeester is uiterst vriendelijk. Wij besteden vijf dagen aan inslaan van diesel, water, gas, boodschappen, doen van de was, olie verversen en filters vervangen. Valdez toont typische aspecten van rural America. De uitstallingen rond sommige bars en winkels liegen er niet om.

 

 
God bless...

Daarna gaan we op pad voor het laatste stuk van de Sound, richting Cordova, het derde stadje in de Sound, na Whittier en Valdez. Het weer zit niet meer mee. Het is weliswaar droog, maar zwaar bewolkt. Ik geniet nog steeds van de stilte en de mystiek van het in flarden wit gehulde landschap, maar Huib begint steeds meer genoeg te krijgen van het gemotor en het sombere weer. We besluiten om nog twee ankerplekken aan te doen, waarvan de gids beschrijft dat de kans groot is dat je er beren ziet. Die hebben we namelijk nog niet veel gezien. Overal waar zalmriviertjes uitmonden kun je vissende beren verwachten. We gaan naar Fish Bay, een veelbelovende naam. De baai is vrij ondiep, zodat we tamelijk ver van de kant liggen. De kopse kant valt helemaal droog bij eb. Als het schemerig wordt zitten we klaar met de verrekijker. En inderdaad, na lang wachten zien we twee beren rondrennen en splashen aan de oever. Die zijn aan het vissen! Even later zien we er nog een paar rondscharrelen. We besluiten om een dag te blijven en de volgende dag met de dinghy dichter naar de kant te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Aan het begin van de middag is het weer laagwater, dus om een uur of twaalf stappen we in de dinghy en tuffen naar de kant. De bodem is modder met eelgrass. We varen tussen duizenden zalmen rond, die het water wat rood verkleuren en die rondom ons splashen en jumpen. We hadden al gehoord dat je bij zalmriviertjes over de zalmen kunt lopen en dat is dus echt zo. We zetten de motor uit en laten ons drijven. We wachten tot de beren hier de zalmen uit het water komen grijpen. Helaas, dat gebeurt niet, waarschijnlijk geen etenstijd. Het water is verder gezakt en wij liggen vast in de modder. Geen zin om zes uur te wachten stappen we uit en duwen de dinghy naar dieper water. Onze XTRA Tuffs (Alaskaanse visserslaarzen) zuigen zich in de modder vast. Ik heb mijn laarzen heel fancy omgeslagen, zoals de dames hier dat plegen te doen, en die lopen dus direct vol. Huib heeft met zijn lange benen en dito laarzen, waar hij bovendien de pijpen van zijn spijkerbroek in heeft gestopt, nergens last van. Na drie dagen zijn mijn laarzen nog steeds niet helemaal droog. Pas 's avonds heel laat zien we één beer, te weinig om weer een dinghy toer te maken. De dag erna ankeren we bijna in de monding van een zalmriviertje waar we hele golven vis zien langskomen, maar geen beren. We houden het voor gezien en gaan naar Cordova. 

Cordova is alleen via het water of de lucht bereikbaar, er leidt geen weg naar toe. In de twintiger jaren van de vorige eeuw was het een booming town omdat er koper werd gevonden in de omgeving. Er kwam een spoorbaan en de haven werd belangrijk. Nadat de spoorweg en de mijnen sloten in 1938 werd Cordova helemaal afhankelijk van de visserij. Op Goede Vrijdag in 1964 is Alaska getroffen door een zware aardbeving, gevolgd door een tsunami. Het land rond Cordova werd hierbij twee meter opgetild en het stadje werd verwoest, inclusief de haven. In 1989 maakte de olieramp met de Exxon Valdez een einde aan de haringvisserij. Omdat haring vroeg in het seizoen wordt gevangen en dus zorgt voor inkomsten in het voorjaar, had dit opnieuw grote consequenties voor de vissersgemeenschap. De geschiedenis van Cordova is nauw verweven met de natuur waaraan zij haar bestaan te danken heeft. Onder cruisers staat het bekend als een prettige plek om te overwinteren. Maar dan moet je wel een flinke sneeuwschop aan boord hebben. In Cordova wachten we op gunstig weer om de Golf van Alaska over te steken naar Sitka, in Zuidoost Alaska.

Trip rond Kodiak Island, AK

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Trip rond Kodiak Island

 
Stuurt goed!

Op 11 mei is het zo ver: we hebben de try outs achter de rug en gaan ons verder van ‘huis’ wagen om te kijken hoe de besturing van Madeleine zich houdt. Het is prachtig zonnig weer met een lekkere wind. We zeilen naar Afognak Island, ten noorden van Kodiak Island gelegen. We genieten volop van deze ervaring, wat is het lang geleden dat we heerlijk hebben kunnen zeilen! De boot blijft goed op koers, ook met de stuurautomaat, en de roeren blijven parallel staan. We durven het haast niet te geloven. We gaan ankeren in Kitoi Bay. We liggen in een privé baaitje waar net plaats genoeg is voor één schip. Het is er doodstil, op het geruis van een riviertje met stroomversnelling na. Dit is het gebied waar over een paar maanden de zalmen in groten getale binnen zwemmen, zodanig dat het water rood gekleurd is en je ‘over de vissen kunt lopen’.

Zicht op Kodiak Island, AK

De levensloop van de zalm is als volgt: miljoenen eitjes worden in een rivier gelegd. Deze eitjes komen in een paar maanden uit, de kleine visjes blijven 1-2 jaar in zoet water. Als ze groot genoeg zijn en rijp voor zout water vertrekken ze naar de oceaan. Daar voeden ze zich met plankton en na 3-4 jaar komen ze terug, naar dezelfde rivier als waar ze geboren zijn. Ze zwemmen de rivier op en na het leggen van de eieren sterven ze. De dode zalmen zijn voedsel voor alles wat in het water leeft, onder andere voor hun eigen nakomelingen. Ze zitten vol met waardevolle nutriënten uit de oceaan en op deze manier heeft zich een mooi ecosysteem ontwikkeld. Natuurlijk komen niet alle zalmen terug: uiteraard wordt een deel door de vissers gevangen en als ze hun geboorte-rivier opzwemmen staan de beren klaar om ze met hun blote poten uit het water te vissen. Vis is voor beren het favoriete voedsel, maar in tijden dat ze geen vis kunnen vangen voeden ze zich met bessen en gras.

Er zijn vijf zalmsoorten: sockeye (red salmon), coho (silver salmon), chinook (King salmon), chum (dog salmon), humpback (pink salmon). Van de ‘pinks’ moeten de vissers het hebben. Het is niet de beste zalm, maar econonomisch gezien wel de belangrijkste, want verreweg het grootst in aantal. Vorig jaar bleven de pinks om onverklaarbare redenen weg, hetgeen resulteerde in een dramatisch slecht seizoen voor de vissers.

Voor elke vissoort heeft de professionele visser een licentie nodig. Decennia geleden werden deze licenties van staatswege verschaft, nu moeten ze gekocht worden. Daar zijn miljoenen dollars mee gemoeid. De jonge vissers van Kodiak kunnen alleen een rendabel bestaan opbouwen als er iemand in de familie is die hen op zijn licentie laat vissen. Ook als sportvisser moet je een licentie hebben. De mensen hier vinden het onzin dat je als cruiser een licentie koopt voor de enkele vis die je ooit vangt, maar voor de zekerheid hebben wij er toch maar één aangeschaft. We willen ons visum niet in gevaar brengen door illegale praktijken. We hebben vistuig gekocht waarmee we op halibut kunnen vissen. Halibut is een schol-achtige vis die op de zeebodem ligt. Je hangt een haak aan een gewicht net boven de bodem en beweegt die regelmatig op en neer. Van een bevriende visser hebben we een aantal professionele haken gekregen. In Kitoi Bay hangen we de lijn 24 uur over boord, maar de halibut hapt niet toe.

In Kitoi Bay is een zalm opkweek farm gevestigd naast een riviertje. Daar wordt een deel van de zalmen (ongeveer 20%) die eieren komen leggen gevangen, de eieren worden geoogst en opgekweekt. De visjes worden zo lang als nodig is in zoet water bassins gevoed en als ze rijp zijn zwemmen ze zelf door het aangelegde systeem de baai in, naar het zoute water. Van elke zalmsoort wordt een vastgesteld aantal eieren geoogst en opgewerkt. De overige vissen (80%) worden met rust gelaten. Op deze manier wordt een groter rendement behaald van de eieren, zodat de wilde zalm op peil blijft. Van de miljoenen eieren die één vis legt blijven namelijk maar één of twee vissen over! Omdat elk visje wat de zout water baai inzwemt zodra het daar aan toe is, geteld wordt, weten ze precies hoeveel vis er over een paar jaar terug verwacht mag worden. Ook naast de kwekerij staan de beren klaar om toe te slaan.

Wij krijgen een rondleiding over de kwekerij en hebben een ontmoeting met een grijze vos. Op dit moment zijn er nog geen volwassen zalmen. We zien bassins met kleine visjes. Het jonge echtpaar wat de kwekerij runt woont hier 365 dagen per jaar. In het hoogseizoen zijn er extra medewerkers. Eén keer per week worden hun boodschappen uit Kodiak gebracht door een watervliegtuigje, een enkele maal per jaar gaan ze zelf helemaal naar Kodiak, met een zogenaamde skiff (open motorbootje) of een vliegtuigje. We ontmoeten veel (jonge) mensen die gegrepen zijn door de rust en het leven met de natuur in Alaska en hier hun afgelegen bestaan opbouwen. Na een paar dagen verlaten we Kitoi Bay. We varen langs de kust van Afognak naar Back Bay. Daar liggen we in een enorme baai met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van Kodiak. Er zwemmen veel zeeotters om ons heen. Hoewel die beesten heel nieuwsgierig zijn en relatief lang naar je blijven kijken is het moeilijk om ze goed te fotograferen. Ze duiken altijd net onder water, om weer heel ergens anders boven water te komen. Het zijn geinige dieren, waar je niet op uit gekeken raakt. Net als van dolfijnen word je er blij van.

  
Kitoi Bay, Afognak, AK

De volgende dag kunnen we Kodiak niet meer zien liggen: het is zwaar bewolkt, grijs weer en het gaat regenen. We blijven een dagje liggen, maar als het weer niet opklaart varen we een stukje verder naar Port Lions, een kleine nederzetting op Kodiak Island. Anderhalf huis en een kleine jachthaven. Daar hebben de inwoners hun bootjes liggen. Iedereen op Kodiak heeft een bootje, want iedereen houdt er van om te gaan vissen of whale watchen. Na acht dagen gaan we terug naar Kodiak. Het is pokkenweer geworden, de wind trekt flink aan. We moeten door een nauwe passage en langs verschillende rifs. Je moet hier je tocht goed plannen in verband met de sterke stroming. Van te voren moet je je route op de kaart uitzetten en je vooral onderweg in de regen niet laten verleiden om een hoekje af te steken.

Voordat we deze trip gingen maken kwamen we er achter dat onze kaartplotter kapot was. De plotter is een electronische kaart die buiten naast het stuurwiel is gemonteerd waarop je je route uitzet en precies kunt zien hoe je vaart. We twijfelden nog of we dit instrument zouden vervangen, omdat we ook op de laptops en tablets kaarten hebben, maar nu weten we het zeker: voor de veiligheid heb je dit nodig. Dus we bestellen een nieuwe, wat wel betekent dat we daar minstens een week op moeten wachten. Dat is geen straf, we hebben een gezellige tijd met onze vrienden Tom en Aldona. We wonen een concert bij van de lokale country & western band, verrassend goede gitaristen! Rond Memorial Day nemen we deel aan het jaarlijkse Crab Fest, wat het begin van het seizoen inluidt. We laten ons de clam chowder, scallops en King Crab goed smaken. Van onze buurman visser krijgen we verse Black Cod zo uit de Bering Zee, die smelt op je tong. We worden verwend.

Ons plan is om begin juni te vertrekken en diverse ankerbaaien in de buurt aan te doen. Daarna scharrelen we langs de kust van het vaste land omhoog naar Prince William Sound, bekend van de olieramp met de Exxon Valdez in 1989. Dat moet het mekka van de cruiser zijn, daar willen we een paar weken doorbrengen, alvorens de reis te vervolgen naar Zuidoost Alaska en British Columbia. Om dat te bereiken moeten we de Golf van Alaska oversteken.

Zodra je hier de hoek van Kodiak om vaart heb je al geen telefoonbereik meer, laat staan internet. Dus het zal wel even duren voordat het vervolg van onze avonturen op deze website verschijnt.

 

Het werk aan de hydrauliek

 Op 3 april start Huib de werkzaamheden aan de hydrauliek. De nieuwe cilinders die we uit NL hebben meegenomen zijn veel robuuster en zwaarder uitgevoerd dan onze oorspronkelijke exemplaren.Dat betekent, dat ze niet zo maar geplaatst kunnen worden met gebruikmaking van de oude boorgaten. Met de tekeningen van de fabrikant in de hand meet Huib precies uit waar en onder welke hoek ze gesitueerd moeten worden ten opzichte van de roeren. De roeren steken met de zogenaamde roerkoningen vanuit het water door het schip naar boven en deze roerkoningen worden door middel van’ tiller arms’ verbonden met de cilinders. Als je aan het stuurwiel draait schuiven de cilinders in en uit en brengen de bewegingen via de tiller arms over op de roeren. Omdat een catamaran twee stuurwielen heeft en twee roeren, die elk apart bewogen kunnen worden maar wel synchroon moeten blijven, zijn beide kanten verbonden door middel van een ingewikkeld slangensysteem, gevuld met hydraulische olie. Het probleem wat wij vorig jaar steeds ervoeren was, dat de beide roeren niet parallel bleven staan, zodat de boot niet goed bestuurbaar was. Meestal is de oorzaak daarvan een lek in het systeem waardoor de druk niet vastgehouden wordt en onze expert in NL, Cornelis Attema, heeft inderdaad een lek in één van de cilinders gevonden. Naar zijn mening zou met de installatie van nieuwe cilinders ons probleem opgelost moeten zijn.


Natuurlijk stuit je al klussend op andere problemen. Bij de grotere cilinders heeft Cornelis ook zwaardere tiller arms geleverd. Onze care taker Andy, die Madeleine in onze afwezigheid uitstekend heeft verzorgd, heeft afgelopen winter de diameter van de roerkoningen opgemeten, zodat Cornelis de doorgang in de tiller arms exact op maat kon maken. De maten kloppen op de millimeter, maar met geen mogelijkheid krijgt Huib de tiller arms over de roerkoningen geschoven. Het past net niet. Gelukkig zijn we oude bekenden van alle bedrijven hier en één van hen leent Huib een apparaatje waarmee hij de doorgang in de tiller arms tot de gewenste grootte kan uitslijpen. Als de roerkoningen losgemaakt zijn van de oude tiller arms blijkt dat het bakboord roer niet goed vrij hangt. De roeren moeten vrijwel 360 graden rondgedraaid kunnen worden als ze losgekoppeld zijn van het stuursysteem en aan stuurboord gaat dat wel, maar aan bakboord niet. In de tropen is een onderwater probleem altijd gemakkelijk zelf te onderzoeken. Het water is warm en helder, en al snorkelend kan Huib meestal goed zien wat er aan de hand is. Hier in Alaska is dat anders. Het water is ijskoud, vies en donker, en er zwemmen gevaarlijke zeeleeuwen rond in de haven. Daar moet dus een duiker aan te pas komen. Eén van de voordelen van een plek als Kodiak is dat alles er hier om draait om de schepen in de running te houden. Een dag in de haven kost geld. Er moet gevaren en gevist worden. Een jacht als Madeleine staat hierbij vanzelfsprekend niet bovenaan in de prioriteitenlijst, maar de mentaliteit om elke klus zo snel mogelijk te klaren werkt ook voor ons.

            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dus de duiker gaat wel ‘even’ kijken wat er aan de hand is en komt al weer snel boven met de mededeling dat de roerkoning krom is en daarom niet vrijelijk beweegt in de schacht. De bewegingsuitslag is wel genoeg om te kunnen sturen, daarvoor heb je ‘maar’ zo’n 100 graden nodig, maar er is dus een probleem met dat roer. Er zit niets anders op dan het roer eruit te laten halen en te laten rechtmaken. Dat is volgens Bryan de duiker geen probleem, dat kan Fred Nass voor ons doen. Fred blijkt een oude, bijna blinde rot in het vak te zijn, die vroeger in de vliegtuigindustrie werkte en veel verstand heeft van metalen. Hij zal de roerkoning in een pers zetten en recht buigen. Wij huiveren bij het idee alleen al, maar hebben geen keus. Al eerder hebben wij een roer laten verwijderen terwijl we in het water liggen, dus we weten dat dat mogelijk is zonder te zinken. Bryan komt een paar dagen later terug om het roer eruit te halen.

Nieuwe BB stuurcilinder

Eerlijk gezegd kan ik de kromming niet zien, maar voor de anderen is het overduidelijk: de koning komt niet helemaal recht uit het roerblad. We hebben ons suf gepiekerd hoe dit heeft kunnen ontstaan, want we hebben nooit gemerkt dat we ergens tegen aan geknald zijn. Eénmaal zijn we in de San Blas bij laag water aan de grond geraakt, maar veel geweld heeft er toen naar ons idee toch niet plaats gevonden. Geconfronteerd met onze kromme roerkoning doemt er nu een verklaring op voor onze hydrauliek ellende: Het slecht draaiende BB roer was een chronische belasting voor de BB stuurcilinder en de autopiloot motor. Van San Blas tot Hawaiï ging het nog goed, maar tussen Hawaiï en Kodiak (zo'n slordige 5.000 Nm na de San Blas) moesten onze cilinder en autopiloot het loodje leggen en begon onze stuur nachtmerrie.

Een week lang kan Huib niet verder met het klussen. Dan komt het roer gerepareerd terug. Bryan verzwaart het roer met duikgewichten, zodat het gemakkelijk onder water blijft, de roerkoning wordt in gevet en Huib heeft een lijntje van boven naar beneden in de roerschacht gehangen waar de duiker de koning aan vast kan maken. Met deze voorbereidingen hangt het roer in een mum van tijd weer op zijn plek. Daarna nog een paar dagen sleutelen om alles weer goed aan te sluiten. De situatie aan bakboord is ingewikkelder dan die aan stuurboord, omdat aan bakboord de stuurautomaat ook nog in het systeem tussen geschakeld is.

We kunnen goed merken dat het nog vroeg in het seizoen is. We hebben één week stralend zonnig weer, maar voor de rest veel regen en kou. De regen beperkt de vordering van de werkzaamheden, want het (eindeloze) bijvullen en ontluchten van het hydraulische systeem gebeurt buiten. En er mag geen water in de olie komen. Gelukkig hebben we genoeg andere klussen binnenshuis om de tijd te vullen. Twee droge dagen gebruiken we om de zeilen er op te zetten. Die moeten zorgvuldig geinspecteerd en waar nodig gerepareerd worden, dat lukt goed.

Dan komt toch het moment van de proefvaart, we kunnen er niet meer onder uit. Op maandag 1 mei is er ’s middags een gaatje tussen de buien door; we verlaten sinds lange tijd onze vaste ligplaats en tuffen naar Chiniak Bay. Daar hebben we vorig jaar eindeloos rondjes gedraaid om te testen. We voeren de testen uit om de stuurautomaat te calibreren en we checken voortdurend de stand van de roeren. We kunnen geen fouten ontdekken en het sturen gaat goed. Het is erg koud en na verloop van tijd begint het opnieuw te regenen. We houden het voor gezien en gaan terug. Enig struisvogelgedrag is aan deze beslissing niet vreemd. We beloven onszelf om bij de eerste de beste goede weersomstandigheid opnieuw een proefvaart te gaan maken.
In de dagen daarna blijft de stand van de roeren goed en Huib ontlucht het systeem nog enkele malen. We lenen de auto van onze vriendin Aldona om naar de wasserette te gaan en uitgebreid te fourageren bij Safeway. Met enkele andere cruisers wachten we op mooi weer om te kunnen vertrekken. Naar voorspelling zal dat op woensdag 10 mei zijn. Keep fingers crossed!