Joomla Template by Create Website

Prince William Sound, AK

Prince William Sound

Naar Prince William Sound (PWS, de Sound) hebben wij lang uitgekeken. Het is één van de hoogtepunten van onze reis en waarschijnlijk ook het noordelijkste gebied waar we zullen komen, boven in de noordwest hoek van de Golf van Alaska. De twee eilanden Montague en Hitchinbrook vormen als het ware een breakwater die de Sound beschut tegen de open Pacific. Daardoor ontstaat een gebied met in het algemeen rustig vaarwater zonder sterk getij zoals elders in Alaska. Cruisers paradise, zoals de Amerikanen dit noemen. En dat is het. Met zijn talloze fjorden, baaien, inhammen, eilanden is er een kustlijn die drie jaar zou kosten als je die helemaal langs zou willen varen. Het landschap is bergachtig en omdat de kustlijn zo grillig is, wisselt het uitzicht voortdurend.

Culross Passage, Chugach Mountains

De Sound wordt aan de noordzijde begrensd door de imposante Chugach Mountains, met toppen van meer dan 3000 meter. Daar bevinden zich honderden kleinere en grotere gletsjers. Gletsjers worden gedefinieerd als rivieren van glaciaal ijs (ijs met minder dan 10% lucht erin) en zijn dynamisch, ze stromen. Het uiteinde van de gletsjer, de toe (teen), verplaatst zich voortdurend. De meeste gletsjers trekken zich de laatste decennia terug, maar sommige groeien. 's Winters groeit de gletsjer door nieuwe sneeuwval, 's zomers smelt hij af. Op de meeste plaatsen is dit proces niet in evenwicht, zodat de gletsjer kleiner wordt. Een gletsjer die in de zee uitmondt heet een tidal water glacier. Voortdurend breken er onder luid geknal stukken ijs af en bij een tidal water glacier drijft veel ijs in het water. Dat is gunstig voor de harbor seals (zeehonden) die daarop nestelen en jongen krijgen. Als de gletsjer zich op het land terugtrekt verandert hun habitat zodanig, dat de zeehonden weg trekken. De kale rots die achterblijft wordt geleidelijk, in de loop van tientallen jaren, begroeid. Eerst met mos en gras, vervolgens met loofbomen, wilgen en berken, en na meer dan honderd jaar met naaldbomen, vooral Sitka Spruce. Als het regent en bewolkt is, gaat er van deze dichte donkere bebossing wat mij betreft een zekere beklemming uit. Ik houd meer van open, lichtgroen bos wat beweegt en niet zo stijf de lucht in gaat als een spar. Al deze stadia van begroeiing zie je langs komen. De meeste eilanden zijn onbewoond en bestaan uit ongerepte wildernis. De mens heeft hier (nog) niets aan verpest. Er is geen bebouwing, geen ontginning, geen boomkap. Er is geen horizonvervuiling zoals wij die kennen van flats, schoorstenen, elektriciteitsmasten, windmolens, reclameborden, noem maar op. En er is geen lawaai. Wat je hoort is het geluid van de natuur zelf, de vogels, de watervallen, de gletsjers, de regen, de wind. En af en toe een andere boot, meestal een visser. Als je voor anker ligt kun je een speld horen vallen. Een verademing voor je gehoor, als je dat tenminste zo kunt zeggen. 

Black Bear

In dit paradijs hebben wij een maand lang mogen rondscharrelen. En eerlijk is eerlijk, er is altijd een keerzijde en voor de zeiler is dat het ontbreken van wind in de Sound. We hebben zo'n 400 mijl afgelegd en dat veelal op de motor. Hoe heerlijk zou het zijn als je je in de stralende zon, stilletjes glijdend tussen al dit moois zou kunnen voortbewegen. Hier hebben we de tweede keerzijde al direct te pakken: het weer. Het weer in Alaska is dat van extremen. Als de zon schijnt weet je niet wat je ziet, met een stralend strakblauwe lucht waartegen de besneeuwde toppen zich aftekenen. Wij kennen dit alleen van de wintersport in de Alpen en het is vervreemdend om nu in dergelijk landschap te varen in plaats van te skiën. Als het regent kan dat wel enkele dagen aanhouden. Dan is het zicht slecht door zeer laaghangende bewolking en is al het moois onzichtbaar.

Harbor Seals

 

Op 22 juni komen we de Sound binnen in het westen, vanuit Seward. De eerste dagen hebben we prachtig weer. We boffen enorm, want we zien veel walvissen, sommige van heel dicht bij, en op de eerste ankerplaats ook een zwarte beer. Die wandelt doodgemoedereerd over het strand. Op de tweede ankerplaats worden we 's ochtends wakker naast een kolonie zeehonden. Die liggen op de rotsen midden in de baai, die onder water stonden toen wij bij hoogwater aankwamen, maar die nu drooggevallen zijn. Wat een leuke beesten. Ze kijken ons allemaal heel nieuwsgierig aan, maar bij de minste beweging schieten ze het water in. Opa ligt pontificaal vóór de rotsen in het water om over zijn familie te waken.

 
Berg Bit

Als we naar onze eerste gletsjer op weg zijn duurt het even voordat we ons realiseren wat we zien drijven: een ijsberg(je). IJsbergen, glaciaal ijs, worden onderverdeeld in brash (schotsen), growlers (meer dan 2 meter in doorsnee, minder dan 1 meter boven zeeoppervlak), berg bits (1-3 meter boven zeeoppervlak, ter grootte van een hut) en icebergs (meer dan 3 meter boven zee). Het in de Sound drijvende ijs bestaat voornamelijk uit brash en growlers. Er breken wel grotere stukken ijs van de gletsjer af, maar deze worden meestal tegengehouden op de morene. Elke gletsjer heeft een morene, dat is de drempel die hij voor zich uit schuift en waarop zand en stenen worden afgezet. Grote ijsbergen komen niet over deze drempel heen en worden in kleinere stukken gebroken. Het grootste deel van de ijsberg bevindt zich per definitie onder water. Als de ijsberg veel rots bevat is hij vanzelfsprekend zwaarder en kan zo laag in het water liggen dat hij nauwelijks zichtbaar is. In Icy Bay varen we voor het eerst tussen het ijs door. Als je de baai van een gletsjer binnenkomt wordt het plotseling een stuk kouder en meestal staat er wind vanaf de gletsjer. Wij profiteren daarvan om op de genua de baai uit te zeilen. De volgende dagen wordt het bewolkt en het gaat regenen. Als we twee dagen later weer langs Icy Bay varen is die helemaal aan het oog onttrokken. We liggen een paar dagen in de regen in een prachtige beschutte baai, Jackpot Bay.

Shrimps

Daar wordt gevist op garnalen en de vissers die daar komen, veelal sportvissers, bieden ons spontaan zakkenvol aan. Heerlijke grote sappige garnalen, vers gevangen. Ze vinden het vanzelfsprekend om de rijkdom van de zee te delen. Om een idee te geven: er zwemmen ongeveer 1000 walvissen in de Sound rond en die eten elk een ton voedsel per dag. Dat bestaat voornamelijk uit plankton en kleine visjes. De grotere vissen laten ze ongemoeid, die zijn voor de zeehonden, zeeleeuwen en beren. En voor de mens. Het grootste zoogdier ter wereld voedt zich dus met de kleinste waterdiertjes.

Harriman Fjord, Barry Arm
 
Cascade, Barry en Coxe gletsjers
Na de regenweek hebben we een paar dagen stralend weer en we boffen weer dat we dan net bij de mooiste gletsjers van de Sound zijn. We dobberen een dag rond vlak bij de gletsjers, tussen het ijs en de zeeotters en ankeren aan het eind van de dag in Serpentine Cove, aan de voet van de teruggetrokken Serpentine Glacier. Boven de morene staat maar 3 meter water, maar dat is genoeg voor ons om naar binnen te schuifelen. Een roerloze avond met bladstil water om ons heen, omzoomd door besneeuwde toppen. Op het strand zien we de schuwe berggeiten lopen. Geknal van afbrekend ijs en geklater van de talloze grotere en kleinere watervallen.
 
Watervallen
Overal waar je kijkt gutst het water van de bergen af. Na de gletsjers komen we in het centrale deel van de Sound aan. Het landschap is hier anders, de bergen zijn lager en groener, er is meer begroeiing. We komen in het gebied van de zalmriviertjes. Er wordt dus ook heel veel gevist. De vissersboten zijn hier kleiner dan die we in Kodiak zagen. Die waren vooral bedoeld voor de grimmige Bering Zee. Er wordt met netten gevist, op twee verschillende manieren. Ten eerste zijn er de gill netters. Er wordt vanaf de boot een lang net naar de wal uitgezet waarin de vissen zich met de kieuwen klem zwemmen. Gills zijn kieuwen, vandaar de naam. Het net wordt binnenboord getakeld en de vissen worden er met de hand stuk voor stuk uitgehaald. Ten tweede heb je de seine netters. Een groot net wordt met een skiff, dat is de bijboot, vanaf de vissersboot uitgevaren. De vissersboot vaart het net in een cirkel rond, het wordt vanonder dichtgetrokken zodat de vis er niet meer uit kan en vervolgens aan boord getakeld. De vis wordt in het ruim gekieperd. Elke visser heeft een tender waarmee hij een overeenkomst heeft. Tenders zijn grote boten die de vis van de vissers overnemen en naar de wal brengen, zodat de vissers op zee kunnen blijven. We moeten goed uitkijken waar we varen, want de netten die uitstaan zijn niet altijd goed zichtbaar.
Seine netting
Een net in de schroef is een ramp in dit koude water. In de tropen duikt Huib er zo in als we iets in de schroef hebben gekregen, maar hier kan dat niet zomaar. We hebben de marifoon aan staan en ik vermoed dat de vissers ons zelf ook scherp in de gaten houden en alarm slaan als wij hun kostbare nering kapot dreigen te varen. Voor het eerst zien we hier jumping fish. De zalmen springen letterlijk een gat in de lucht, soms vier, vijf keer achter elkaar. Een heel vrolijk gezicht, het ziet er naar uit dat ze er zelf ook veel lol in hebben. 
 
Drijf ijs van de Columbia Glacier
 
Valdez, small boat harbor

We gaan richting Valdez. Daar is de beroemde Columbia Glacier, de laatste grote Amerikaanse tidal water glacier waarvan het terugtrekken uitgebreid is bestudeerd door glaciologen. In 1977 was die gletsjer 41.2 mijl lang en het ijs stroomde 1.3 mijl per jaar. In 1999 was de gletsjer nog maar 33.5 mijl lang en het ijs stroomde 5.5 mijl per jaar, dat wil zeggen, meer dan 25 meter per dag. In de tachtiger jaren van de vorige eeuw begon Columbia Glacier zich terug te trekken van zijn morene. Als dat gebeurt kalft de gletsjer snel af, want er is dan een veel groter oppervlak van zijn uiteinde aan het smeltende effect van het zeewater blootgesteld. Door het terugtrekken is de laatste jaren een 10 mijl diepe baai ontstaan die vol ligt met ijs. Afhankelijk van wind en getij drijft dit ijs ver de baai uit.
In maart 1989 krijgt de kapitein van de Exxon Valdez toestemming om koers te wijzigen, omdat er ijs in de scheepvaartroute van Valdez Arm drijft. Hij geeft zijn derde stuurman opdracht om een nieuwe koers in te zetten en trekt zich vervolgens in zijn vertrekken terug (verhaal gaat dat hij dronken is). Om onduidelijke redenen wordt de koers niet bijgesteld naar de oorspronkelijke, zodat de tanker op het Bligh Reef aan de grond loopt. 11 Miljoen gallon (40 miljoen liter) van de 53 miljoen gallon ruwe olie stroomt de zee in. Het is in de drie dagen daarna rustig weer, maar de schoonmaakactie komt slechts langzaam op gang. Boze tongen beweren dat gewacht wordt tot het schip van de familie van president Bush ter plekke is om de eerste cleaning uit te voeren. Daarna komt er een storm opzetten met orkaankracht, met als gevolg dat de olie naar het zuidwesten wordt geblazen en tenminste 1400 mijl kust verontreinigd raakt. De woede van de lokale bevolking is groot.
Wij moeten ook om een groot ijsveld heen varen, richting Valdez. We komen daar aan in de stromende regen in een mudvolle small boat harbor. Zo noemen ze hier de marina's waar kleinere vissersschepen en plezierboten door elkaar liggen. We liggen drie rijen dik. Maar er heerst een gezellige sfeer en de havenmeester is uiterst vriendelijk. Wij besteden vijf dagen aan inslaan van diesel, water, gas, boodschappen, doen van de was, olie verversen en filters vervangen. Daarna gaan we op pad voor het laatste stuk van de Sound, richting Cordova, het derde stadje in de Sound, na Whittier en Valdez. Het weer zit niet meer mee. Het is weliswaar droog, maar zwaar bewolkt. Ik geniet nog steeds van de stilte en de mystiek van het in flarden wit gehulde landschap, maar Huib begint steeds meer genoeg te krijgen van het gemotor en het sombere weer. We besluiten om nog twee ankerplekken aan te doen, waarvan de gids beschrijft dat de kans groot is dat je er beren ziet. Die hebben we namelijk nog niet veel gezien. Overal waar zalmriviertjes uitmonden kun je vissende beren verwachten. We gaan naar Fish Bay, een veelbelovende naam. De baai is vrij ondiep, zodat we tamelijk ver van de kant liggen. De kopse kant valt helemaal droog bij eb. Als het schemerig wordt zitten we klaar met de verrekijker. En inderdaad, na lang wachten zien we twee beren rondrennen en splashen aan de oever. Die zijn aan het vissen! Even later zien we er nog een paar rondscharrelen. We besluiten om een dag te blijven en de volgende dag met de dinghy dichter naar de kant te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Aan het begin van de middag is het weer laagwater, dus om een uur of twaalf stappen we in de dinghy en tuffen naar de kant. De bodem is modder met eelgrass. We varen tussen duizenden zalmen rond, die het water wat rood verkleuren en die rondom ons splashen en jumpen. We hadden al gehoord dat je bij zalmriviertjes over de zalmen kunt lopen en dat is dus echt zo. We zetten de motor uit en laten ons drijven. We wachten tot de beren hier de zalmen uit het water komen grijpen. Helaas, dat gebeurt niet, waarschijnlijk geen etenstijd. Het water is verder gezakt en wij liggen vast in de modder. Geen zin om zes uur te wachten stappen we uit en duwen de dinghy naar dieper water. Onze XTRA Tuffs (Alaskaanse visserslaarzen) zuigen zich in de modder vast. Ik heb mijn laarzen heel fancy omgeslagen, zoals de dames hier dat plegen te doen, en die lopen dus direct vol. Huib heeft met zijn lange benen en dito laarzen, waar hij bovendien zijn spijkerbroek in heeft gestopt, nergens last van. Na drie dagen zijn mijn laarzen nog steeds niet helemaal droog. Pas 's avonds heel laat zien we één beer, te weinig om weer een dinghy toer te maken. De dag erna ankeren we bijna in de monding van een zalmriviertje waar we hele golven vis zien langskomen, maar geen beren. We houden het voor gezien en gaan naar Cordova.
Cordova is alleen via het water of de lucht bereikbaar, er leidt geen weg naar toe. In de twintiger jaren van de vorige eeuw was het een booming town omdat er koper werd gevonden in de omgeving. Er kwam een spoorbaan en de haven werd belangrijk. Nadat de spoorweg en de mijnen sloten in 1938 werd Cordova helemaal afhankelijk van de visserij. Op Goede Vrijdag in 1964 is Alaska getroffen door een zware aardbeving, gevolgd door een tsunami. Het land rond Cordova werd hierbij twee meter opgetild en het stadje werd verwoest, inclusief de haven. In 1989 maakte de olieramp met de Exxon Valdez een einde aan de haringvisserij. Omdat haring vroeg in het seizoen wordt gevangen en dus zorgt voor inkomsten in het voorjaar, had dit opnieuw grote consequenties voor de vissersgemeenschap. De geschiedenis van Cordova is nauw verweven met de natuur waaraan zij haar bestaan te danken heeft. Onder cruisers staat het bekend als een prettige plek om te overwinteren. Maar dan moet je wel een flinke sneeuwschop aan boord hebben. In Cordova wachten we op gunstig weer om de Golf van Alaska over te steken naar Sitka, in Zuidoost Alaska.

Trip rond Kodiak Island, AK

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Trip rond Kodiak Island

 
Stuurt goed!

Op 11 mei is het zo ver: we hebben de try outs achter de rug en gaan ons verder van ‘huis’ wagen om te kijken hoe de besturing van Madeleine zich houdt. Het is prachtig zonnig weer met een lekkere wind. We zeilen naar Afognak Island, ten noorden van Kodiak Island gelegen. We genieten volop van deze ervaring, wat is het lang geleden dat we heerlijk hebben kunnen zeilen! De boot blijft goed op koers, ook met de stuurautomaat, en de roeren blijven parallel staan. We durven het haast niet te geloven. We gaan ankeren in Kitoi Bay. We liggen in een privé baaitje waar net plaats genoeg is voor één schip. Het is er doodstil, op het geruis van een riviertje met stroomversnelling na. Dit is het gebied waar over een paar maanden de zalmen in groten getale binnen zwemmen, zodanig dat het water rood gekleurd is en je ‘over de vissen kunt lopen’.

Zicht op Kodiak Island, AK

De levensloop van de zalm is als volgt: miljoenen eitjes worden in een rivier gelegd. Deze eitjes komen in een paar maanden uit, de kleine visjes blijven 1-2 jaar in zoet water. Als ze groot genoeg zijn en rijp voor zout water vertrekken ze naar de oceaan. Daar voeden ze zich met plankton en na 3-4 jaar komen ze terug, naar dezelfde rivier als waar ze geboren zijn. Ze zwemmen de rivier op en na het leggen van de eieren sterven ze. De dode zalmen zijn voedsel voor alles wat in het water leeft, onder andere voor hun eigen nakomelingen. Ze zitten vol met waardevolle nutriënten uit de oceaan en op deze manier heeft zich een mooi ecosysteem ontwikkeld. Natuurlijk komen niet alle zalmen terug: uiteraard wordt een deel door de vissers gevangen en als ze hun geboorte-rivier opzwemmen staan de beren klaar om ze met hun blote poten uit het water te vissen. Vis is voor beren het favoriete voedsel, maar in tijden dat ze geen vis kunnen vangen voeden ze zich met bessen en gras.

Er zijn vijf zalmsoorten: sockeye (red salmon), coho (silver salmon), chinook (King salmon), chum (dog salmon), humpback (pink salmon). Van de ‘pinks’ moeten de vissers het hebben. Het is niet de beste zalm, maar econonomisch gezien wel de belangrijkste, want verreweg het grootst in aantal. Vorig jaar bleven de pinks om onverklaarbare redenen weg, hetgeen resulteerde in een dramatisch slecht seizoen voor de vissers.

Voor elke vissoort heeft de professionele visser een licentie nodig. Decennia geleden werden deze licenties van staatswege verschaft, nu moeten ze gekocht worden. Daar zijn miljoenen dollars mee gemoeid. De jonge vissers van Kodiak kunnen alleen een rendabel bestaan opbouwen als er iemand in de familie is die hen op zijn licentie laat vissen. Ook als sportvisser moet je een licentie hebben. De mensen hier vinden het onzin dat je als cruiser een licentie koopt voor de enkele vis die je ooit vangt, maar voor de zekerheid hebben wij er toch maar één aangeschaft. We willen ons visum niet in gevaar brengen door illegale praktijken. We hebben vistuig gekocht waarmee we op halibut kunnen vissen. Halibut is een schol-achtige vis die op de zeebodem ligt. Je hangt een haak aan een gewicht net boven de bodem en beweegt die regelmatig op en neer. Van een bevriende visser hebben we een aantal professionele haken gekregen. In Kitoi Bay hangen we de lijn 24 uur over boord, maar de halibut hapt niet toe.

In Kitoi Bay is een zalm opkweek farm gevestigd naast een riviertje. Daar wordt een deel van de zalmen (ongeveer 20%) die eieren komen leggen gevangen, de eieren worden geoogst en opgekweekt. De visjes worden zo lang als nodig is in zoet water bassins gevoed en als ze rijp zijn zwemmen ze zelf door het aangelegde systeem de baai in, naar het zoute water. Van elke zalmsoort wordt een vastgesteld aantal eieren geoogst en opgewerkt. De overige vissen (80%) worden met rust gelaten. Op deze manier wordt een groter rendement behaald van de eieren, zodat de wilde zalm op peil blijft. Van de miljoenen eieren die één vis legt blijven namelijk maar één of twee vissen over! Omdat elk visje wat de zout water baai inzwemt zodra het daar aan toe is, geteld wordt, weten ze precies hoeveel vis er over een paar jaar terug verwacht mag worden. Ook naast de kwekerij staan de beren klaar om toe te slaan.

Wij krijgen een rondleiding over de kwekerij en hebben een ontmoeting met een grijze vos. Op dit moment zijn er nog geen volwassen zalmen. We zien bassins met kleine visjes. Het jonge echtpaar wat de kwekerij runt woont hier 365 dagen per jaar. In het hoogseizoen zijn er extra medewerkers. Eén keer per week worden hun boodschappen uit Kodiak gebracht door een watervliegtuigje, een enkele maal per jaar gaan ze zelf helemaal naar Kodiak, met een zogenaamde skiff (open motorbootje) of een vliegtuigje. We ontmoeten veel (jonge) mensen die gegrepen zijn door de rust en het leven met de natuur in Alaska en hier hun afgelegen bestaan opbouwen. Na een paar dagen verlaten we Kitoi Bay. We varen langs de kust van Afognak naar Back Bay. Daar liggen we in een enorme baai met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van Kodiak. Er zwemmen veel zeeotters om ons heen. Hoewel die beesten heel nieuwsgierig zijn en relatief lang naar je blijven kijken is het moeilijk om ze goed te fotograferen. Ze duiken altijd net onder water, om weer heel ergens anders boven water te komen. Het zijn geinige dieren, waar je niet op uit gekeken raakt. Net als van dolfijnen word je er blij van.

  
Kitoi Bay, Afognak, AK

De volgende dag kunnen we Kodiak niet meer zien liggen: het is zwaar bewolkt, grijs weer en het gaat regenen. We blijven een dagje liggen, maar als het weer niet opklaart varen we een stukje verder naar Port Lions, een kleine nederzetting op Kodiak Island. Anderhalf huis en een kleine jachthaven. Daar hebben de inwoners hun bootjes liggen. Iedereen op Kodiak heeft een bootje, want iedereen houdt er van om te gaan vissen of whale watchen. Na acht dagen gaan we terug naar Kodiak. Het is pokkenweer geworden, de wind trekt flink aan. We moeten door een nauwe passage en langs verschillende rifs. Je moet hier je tocht goed plannen in verband met de sterke stroming. Van te voren moet je je route op de kaart uitzetten en je vooral onderweg in de regen niet laten verleiden om een hoekje af te steken.

Voordat we deze trip gingen maken kwamen we er achter dat onze kaartplotter kapot was. De plotter is een electronische kaart die buiten naast het stuurwiel is gemonteerd waarop je je route uitzet en precies kunt zien hoe je vaart. We twijfelden nog of we dit instrument zouden vervangen, omdat we ook op de laptops en tablets kaarten hebben, maar nu weten we het zeker: voor de veiligheid heb je dit nodig. Dus we bestellen een nieuwe, wat wel betekent dat we daar minstens een week op moeten wachten. Dat is geen straf, we hebben een gezellige tijd met onze vrienden Tom en Aldona. We wonen een concert bij van de lokale country & western band, verrassend goede gitaristen! Rond Memorial Day nemen we deel aan het jaarlijkse Crab Fest, wat het begin van het seizoen inluidt. We laten ons de clam chowder, scallops en King Crab goed smaken. Van onze buurman visser krijgen we verse Black Cod zo uit de Bering Zee, die smelt op je tong. We worden verwend.

Ons plan is om begin juni te vertrekken en diverse ankerbaaien in de buurt aan te doen. Daarna scharrelen we langs de kust van het vaste land omhoog naar Prince William Sound, bekend van de olieramp met de Exxon Valdez in 1989. Dat moet het mekka van de cruiser zijn, daar willen we een paar weken doorbrengen, alvorens de reis te vervolgen naar Zuidoost Alaska en British Columbia. Om dat te bereiken moeten we de Golf van Alaska oversteken.

Zodra je hier de hoek van Kodiak om vaart heb je al geen telefoonbereik meer, laat staan internet. Dus het zal wel even duren voordat het vervolg van onze avonturen op deze website verschijnt.

 

Het werk aan de hydrauliek

 Op 3 april start Huib de werkzaamheden aan de hydrauliek. De nieuwe cilinders die we uit NL hebben meegenomen zijn veel robuuster en zwaarder uitgevoerd dan onze oorspronkelijke exemplaren.Dat betekent, dat ze niet zo maar geplaatst kunnen worden met gebruikmaking van de oude boorgaten. Met de tekeningen van de fabrikant in de hand meet Huib precies uit waar en onder welke hoek ze gesitueerd moeten worden ten opzichte van de roeren. De roeren steken met de zogenaamde roerkoningen vanuit het water door het schip naar boven en deze roerkoningen worden door middel van’ tiller arms’ verbonden met de cilinders. Als je aan het stuurwiel draait schuiven de cilinders in en uit en brengen de bewegingen via de tiller arms over op de roeren. Omdat een catamaran twee stuurwielen heeft en twee roeren, die elk apart bewogen kunnen worden maar wel synchroon moeten blijven, zijn beide kanten verbonden door middel van een ingewikkeld slangensysteem, gevuld met hydraulische olie. Het probleem wat wij vorig jaar steeds ervoeren was, dat de beide roeren niet parallel bleven staan, zodat de boot niet goed bestuurbaar was. Meestal is de oorzaak daarvan een lek in het systeem waardoor de druk niet vastgehouden wordt en onze expert in NL, Cornelis Attema, heeft inderdaad een lek in één van de cilinders gevonden. Naar zijn mening zou met de installatie van nieuwe cilinders ons probleem opgelost moeten zijn.


Natuurlijk stuit je al klussend op andere problemen. Bij de grotere cilinders heeft Cornelis ook zwaardere tiller arms geleverd. Onze care taker Andy, die Madeleine in onze afwezigheid uitstekend heeft verzorgd, heeft afgelopen winter de diameter van de roerkoningen opgemeten, zodat Cornelis de doorgang in de tiller arms exact op maat kon maken. De maten kloppen op de millimeter, maar met geen mogelijkheid krijgt Huib de tiller arms over de roerkoningen geschoven. Het past net niet. Gelukkig zijn we oude bekenden van alle bedrijven hier en één van hen leent Huib een apparaatje waarmee hij de doorgang in de tiller arms tot de gewenste grootte kan uitslijpen. Als de roerkoningen losgemaakt zijn van de oude tiller arms blijkt dat het bakboord roer niet goed vrij hangt. De roeren moeten vrijwel 360 graden rondgedraaid kunnen worden als ze losgekoppeld zijn van het stuursysteem en aan stuurboord gaat dat wel, maar aan bakboord niet. In de tropen is een onderwater probleem altijd gemakkelijk zelf te onderzoeken. Het water is warm en helder, en al snorkelend kan Huib meestal goed zien wat er aan de hand is. Hier in Alaska is dat anders. Het water is ijskoud, vies en donker, en er zwemmen gevaarlijke zeeleeuwen rond in de haven. Daar moet dus een duiker aan te pas komen. Eén van de voordelen van een plek als Kodiak is dat alles er hier om draait om de schepen in de running te houden. Een dag in de haven kost geld. Er moet gevaren en gevist worden. Een jacht als Madeleine staat hierbij vanzelfsprekend niet bovenaan in de prioriteitenlijst, maar de mentaliteit om elke klus zo snel mogelijk te klaren werkt ook voor ons.

            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dus de duiker gaat wel ‘even’ kijken wat er aan de hand is en komt al weer snel boven met de mededeling dat de roerkoning krom is en daarom niet vrijelijk beweegt in de schacht. De bewegingsuitslag is wel genoeg om te kunnen sturen, daarvoor heb je ‘maar’ zo’n 100 graden nodig, maar er is dus een probleem met dat roer. Er zit niets anders op dan het roer eruit te laten halen en te laten rechtmaken. Dat is volgens Bryan de duiker geen probleem, dat kan Fred Nass voor ons doen. Fred blijkt een oude, bijna blinde rot in het vak te zijn, die vroeger in de vliegtuigindustrie werkte en veel verstand heeft van metalen. Hij zal de roerkoning in een pers zetten en recht buigen. Wij huiveren bij het idee alleen al, maar hebben geen keus. Al eerder hebben wij een roer laten verwijderen terwijl we in het water liggen, dus we weten dat dat mogelijk is zonder te zinken. Bryan komt een paar dagen later terug om het roer eruit te halen.

Nieuwe BB stuurcilinder

Eerlijk gezegd kan ik de kromming niet zien, maar voor de anderen is het overduidelijk: de koning komt niet helemaal recht uit het roerblad. We hebben ons suf gepiekerd hoe dit heeft kunnen ontstaan, want we hebben nooit gemerkt dat we ergens tegen aan geknald zijn. Eénmaal zijn we in de San Blas bij laag water aan de grond geraakt, maar veel geweld heeft er toen naar ons idee toch niet plaats gevonden. Geconfronteerd met onze kromme roerkoning doemt er nu een verklaring op voor onze hydrauliek ellende: Het slecht draaiende BB roer was een chronische belasting voor de BB stuurcilinder en de autopiloot motor. Van San Blas tot Hawaiï ging het nog goed, maar tussen Hawaiï en Kodiak (zo'n slordige 5.000 Nm na de San Blas) moesten onze cilinder en autopiloot het loodje leggen en begon onze stuur nachtmerrie.

Een week lang kan Huib niet verder met het klussen. Dan komt het roer gerepareerd terug. Bryan verzwaart het roer met duikgewichten, zodat het gemakkelijk onder water blijft, de roerkoning wordt in gevet en Huib heeft een lijntje van boven naar beneden in de roerschacht gehangen waar de duiker de koning aan vast kan maken. Met deze voorbereidingen hangt het roer in een mum van tijd weer op zijn plek. Daarna nog een paar dagen sleutelen om alles weer goed aan te sluiten. De situatie aan bakboord is ingewikkelder dan die aan stuurboord, omdat aan bakboord de stuurautomaat ook nog in het systeem tussen geschakeld is.

We kunnen goed merken dat het nog vroeg in het seizoen is. We hebben één week stralend zonnig weer, maar voor de rest veel regen en kou. De regen beperkt de vordering van de werkzaamheden, want het (eindeloze) bijvullen en ontluchten van het hydraulische systeem gebeurt buiten. En er mag geen water in de olie komen. Gelukkig hebben we genoeg andere klussen binnenshuis om de tijd te vullen. Twee droge dagen gebruiken we om de zeilen er op te zetten. Die moeten zorgvuldig geinspecteerd en waar nodig gerepareerd worden, dat lukt goed.

Dan komt toch het moment van de proefvaart, we kunnen er niet meer onder uit. Op maandag 1 mei is er ’s middags een gaatje tussen de buien door; we verlaten sinds lange tijd onze vaste ligplaats en tuffen naar Chiniak Bay. Daar hebben we vorig jaar eindeloos rondjes gedraaid om te testen. We voeren de testen uit om de stuurautomaat te calibreren en we checken voortdurend de stand van de roeren. We kunnen geen fouten ontdekken en het sturen gaat goed. Het is erg koud en na verloop van tijd begint het opnieuw te regenen. We houden het voor gezien en gaan terug. Enig struisvogelgedrag is aan deze beslissing niet vreemd. We beloven onszelf om bij de eerste de beste goede weersomstandigheid opnieuw een proefvaart te gaan maken.
In de dagen daarna blijft de stand van de roeren goed en Huib ontlucht het systeem nog enkele malen. We lenen de auto van onze vriendin Aldona om naar de wasserette te gaan en uitgebreid te fourageren bij Safeway. Met enkele andere cruisers wachten we op mooi weer om te kunnen vertrekken. Naar voorspelling zal dat op woensdag 10 mei zijn. Keep fingers crossed!

 

 

 

Warm welkom in koud Kodiak

Hoofdcategorie: Reisverslagen

We hebben een voorspoedige trip van Amsterdam naar Anchorage. Op Schiphol zijn we ruim twee uur bezig met het reshuffelen van onze bagage (enkele koffers overschrijden de limiet van 23 kilo) en de intensieve controles. Het is maar goed dat onze zorgzame buurman Hanno bereid was om ons zo vroeg te brengen, anders hadden we het niet gehaald. In Seattle moeten we overstappen en daar moeten we onze bagage persoonlijk de US binnen brengen. We kunnen zien dat de koffers zijn opengemaakt en de pakketten waar de cilinders in zitten zijn beplakt met tape, waarop INSPECTED staat. Tot onze opluchting is al onze ruimbagage meegekomen, drie grote koffers en een grote rugzak. Met onze handbagage bestaande uit twee rolkoffertjes en twee rugzakken weegt alles samen 130 kilo. Op de binnenlandse vluchten geeft men er de voorkeur aan om de rolkoffertjes ook in het ruim op te bergen, omdat de overhead lockers meestal niet al te groot zijn. Dus dat scheelt slepen. Als we in Anchorage aankomen ligt daar een dik pak sneeuw. Ik heb een hotel vlakbij het vliegveld geboekt en daarbij vooral geselecteerd op de prijs. Dat blijkt niet goed uit te pakken. We worden opgehaald met een oude rammelbus en als we het hotel binnenkomen, doodmoe na bijna 24 uur op pad te zijn, belanden we in een shabby lobby waar een penetrante etensgeur hangt. Eigenlijk willen we direct weer weg en gelukkig krijgen we daar een goed excuus voor aangereikt. Als we bijna zijn ingecheckt horen we naast ons aan de balie twee meisjes klagen dat ze de hele dag al geen water hebben op hun kamer. "Klopt, maar er wordt aan gewerkt", aldus de niet erg toeschietelijke baliemevrouw. Voor ons reden om de incheck direct ongedaan te maken. Aan de overkant van de straat staat het hotel waar we vorig jaar naar volle tevredenheid logeerden en als ze daar een kamer blijken te hebben en stromend water, is de deal gauw gesloten. Met hun bus wordt onze bagage bij de overbuurman weggehaald en even later hebben we de beschikking over een heerlijk warm bad.

  
Voorjaar in Anchorage, AK...

De volgende ochtend sneeuwt het flink en het is maar goed dat we pas ‘s middags naar Kodiak vliegen, want ’s ochtends worden diverse vluchten gecancelled. Het sneeuwen neemt af, om half 2 vertrekken we en om 15.00 uur zijn we in Kodiak. Daar worden we opgehaald door Rob, de buurman van onze vrienden Tom en Aldona. Die zijn een weekje naar Las Vegas en hebben hun huis en auto voor ons klaar gezet. Rob zet ons daar af, overhandigt ons de sleutels en we besluiten om eerst naar Madeleine te gaan. Zij ligt er tot onze opluchting heel goed bij. Van buiten niet al te smerig (een voordeel van veel regen) en van binnen kraakhelder (een voordeel van kou is het ontbreken van ongedierte en schimmel).

 

 

 

Warm Welkom van onze caretaker Andy

Onze caretaker Andy heeft op de kajuittafel een welkomstpakket voor ons neergezet: eigen gevangen gerookte zalm (de beroemde rode sockeye die smelt op de tong), drie potten zelfgemaakte jam, kaas, zelfgemaakte worst, boter, brood, crackers en twee flessen wijn. We zijn er beduusd van. Onze hete lucht kachels blijken het heel goed te doen en we besluiten om lekker aan boord te blijven. Het is kamperen, want we hebben geen stromend water, uitsluitend water in flessen en jerrycans. Het water in de haven is nog afgesloten omdat het ’s nachts nog stevig vriest. We kunnen ons toilet niet gebruiken, want als de afvoer bevriest en stuk gaat zijn we ver van huis, letterlijk en figuurlijk. Er is hier geen mogelijkheid om Madeleine te takelen en met een gat in de romp kom je niet ver. Maar met de auto van Aldona kunnen we water en een nieuwe gasfles halen en boodschappen doen, zodat we voorlopig selfsupporting zijn. De eerste twee dagen regent het aan één stuk door, op zondag 2 april is het zonnig, zodat we een wandeling gaan maken. De paden in het bos zijn echter nog ijzig en we hebben de ijzers-voor-onder-de-schoenen die Aldona ons had aangeboden niet meegenomen.Op maandag komt er een diepe depressie langs met veel wind. De barometer zakt als een speer met 12 punten. We gunnen ons een paar dagen rust om te herstellen van de jetlag en dan start Huib de werkzaamheden aan de hydrauliek. Buiten is het nul graden en gieren wind & regen, binnen zitten we lekker warm, of hoe was die slogan ook al weer ... Gute Nacht Freunde

Winter in Amsterdam

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Eind september 2016 verlaten we Kodiak, nadat we twee maanden lang tevergeefs geprobeerd hebben om het defect in onze hydraulische stuurinrichting te vinden. Er moet ergens een lek zitten, waardoor drukverlies optreedt en de beide roeren niet parallel blijven staan, zodat het sturen onmogelijk wordt. De eerste verdachten waren voor iedereen die wij raadpleegden de beide cilinders, maar ondanks herhaalde malen uittesten onder hoge druk, werd daarin geen lekkage gevonden. De drie hydrauliekbedrijven van Kodiak hebben zich allemaal in ons systeem verdiept, een enkeling had er slapeloze nachten van, collega's in Seattle werden geconsulteerd, maar een oplossing werd niet gevonden. Wij zelf hebben alle onderdelen van het systeem één voor één gedemonteerd en uitgetest en defecten daarin uitgesloten. Lange tijd hadden we nog de hoop de zaak tijdig genoeg aan de praat te krijgen om de oversteek naar Vancouver te maken, maar de algemene opinie in Alaska is, dat je na 1 september de Golf niet meer moet oversteken in verband met de kans op snelle weersomslag, lees weersverslechtering. De havenmeester in Kodiak zag de bui half augustus al hangen en reserveerde alvast een winterligplaats voor ons, toen wij daar mentaal nog niet aan toe waren.

Uitzicht thuis in Amsterdam

Maar eind september 2016 moesten wij dan toch het moede hoofd in de schoot leggen, Madeleine winterklaar maken en naar ons comfortabele appartement in Amsterdam Noord afreizen. Onze hydrauliekexpert in Nederland, Cornelis Attema in Drachten (TryDo Innovations), van wie wij twee jaar geleden de cilinders gekocht hadden, haalde ons over om de cilinders mee naar NL te nemen, zodat hij ze ook nog eens kon testen. Aangezien Cornelis onze laatste hoop was besloten we dit dan maar te doen, en voor de tigste keer werden de cilinders door Huib gedemonteerd. Zo snel mogelijk hebben we ze in Drachten afgeleverd en na een aantal spannende weken kwam het verlossende bericht: in de bakboord cilinder was een lekkende pakking gevonden, zij het pas nadat Cornelis een speciale testopstelling had gebouwd waarin de beide cilinders serieel onder druk gezet konden worden (de situatie aan boord weergevend) en alleen als daarbij bakboord cilinder na stuurboord geplaatst werd, en andersom niet. Ingenieus speurwerk dus. Van collega cruisers hadden we inmiddels begrepen dat je bij vervanging van oude, originele onderdelen altijd een zwaarder equivalent moet nemen, omdat alles in de loop der tijd goedkoper en lichter wordt uitgevoerd.

Nieuwe hydrauliek...

Waarschijnlijk heeft onze nieuwe cilinder de duurbelasting van 38 dagen non-stop Pacific varen niet aangekund, terwijl de oude cilinders het twintig jaar hebben volgehouden en ook de wereld zijn rond geweest. Naast deze beslommeringen omtrent de hydrauliek hebben we genoten van onze tijd in Nederland. Wat is het hier toch prettig en goed geregeld, al zou je dat niet denken als je kranten leest en TV kijkt. Maar elders in de wereld gaat het er echt anders aan toe. Het was fijn om familie en vrienden weer te zien, buren en CTCers, en om te genieten van een warme badkamer en douche. In verband met een kapotte thermostaat hebben we indertijd in de tropen onze boiler gesloopt, maar nu in Alaska zou die toch wel heel fijn zijn geweest!

Leek het vooraf een eindeloze tijd, een half jaar in Nederland, we moeten constateren dat het is omgevlogen. Op 30 maart vertrekken we weer naar Kodiak. We zijn beladen met 45 kilo hydraulische spullen. De nieuwe cilinders zijn zware jongens, degelijk uitgevoerd in brons. Alle denkbare koppelingen, kranen, verloopstukken en een reserve motor voor de autopilot gaan mee. We hopen dat de Amerikanen inmiddels niet zo achterdochtig zijn geworden dat ze onze bagage verkeerd interpreteren. Voor de zekerheid plakken we foto's en alle officiële scheepspapieren aan de pakketten vast. En dan begint de spannende klus van de installatie en daarna het uur van de waarheid. Cornelis heeft er alle vertrouwen in, wij moeten het eerst zien, dan geloven.

Wordt vervolgd!