Joomla Template by Create Website

Trip rond Kodiak Island, AK

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Trip rond Kodiak Island

 
Stuurt goed!

Op 11 mei is het zo ver: we hebben de try outs achter de rug en gaan ons verder van ‘huis’ wagen om te kijken hoe de besturing van Madeleine zich houdt. Het is prachtig zonnig weer met een lekkere wind. We zeilen naar Afognak Island, ten noorden van Kodiak Island gelegen. We genieten volop van deze ervaring, wat is het lang geleden dat we heerlijk hebben kunnen zeilen! De boot blijft goed op koers, ook met de stuurautomaat, en de roeren blijven parallel staan. We durven het haast niet te geloven. We gaan ankeren in Kitoi Bay. We liggen in een privé baaitje waar net plaats genoeg is voor één schip. Het is er doodstil, op het geruis van een riviertje met stroomversnelling na. Dit is het gebied waar over een paar maanden de zalmen in groten getale binnen zwemmen, zodanig dat het water rood gekleurd is en je ‘over de vissen kunt lopen’.

Zicht op Kodiak Island, AK

De levensloop van de zalm is als volgt: miljoenen eitjes worden in een rivier gelegd. Deze eitjes komen in een paar maanden uit, de kleine visjes blijven 1-2 jaar in zoet water. Als ze groot genoeg zijn en rijp voor zout water vertrekken ze naar de oceaan. Daar voeden ze zich met plankton en na 3-4 jaar komen ze terug, naar dezelfde rivier als waar ze geboren zijn. Ze zwemmen de rivier op en na het leggen van de eieren sterven ze. De dode zalmen zijn voedsel voor alles wat in het water leeft, onder andere voor hun eigen nakomelingen. Ze zitten vol met waardevolle nutriënten uit de oceaan en op deze manier heeft zich een mooi ecosysteem ontwikkeld. Natuurlijk komen niet alle zalmen terug: uiteraard wordt een deel door de vissers gevangen en als ze hun geboorte-rivier opzwemmen staan de beren klaar om ze met hun blote poten uit het water te vissen. Vis is voor beren het favoriete voedsel, maar in tijden dat ze geen vis kunnen vangen voeden ze zich met bessen en gras.

Er zijn vijf zalmsoorten: sockeye (red salmon), coho (silver salmon), chinook (King salmon), chum (dog salmon), humpback (pink salmon). Van de ‘pinks’ moeten de vissers het hebben. Het is niet de beste zalm, maar econonomisch gezien wel de belangrijkste, want verreweg het grootst in aantal. Vorig jaar bleven de pinks om onverklaarbare redenen weg, hetgeen resulteerde in een dramatisch slecht seizoen voor de vissers.

Voor elke vissoort heeft de professionele visser een licentie nodig. Decennia geleden werden deze licenties van staatswege verschaft, nu moeten ze gekocht worden. Daar zijn miljoenen dollars mee gemoeid. De jonge vissers van Kodiak kunnen alleen een rendabel bestaan opbouwen als er iemand in de familie is die hen op zijn licentie laat vissen. Ook als sportvisser moet je een licentie hebben. De mensen hier vinden het onzin dat je als cruiser een licentie koopt voor de enkele vis die je ooit vangt, maar voor de zekerheid hebben wij er toch maar één aangeschaft. We willen ons visum niet in gevaar brengen door illegale praktijken. We hebben vistuig gekocht waarmee we op halibut kunnen vissen. Halibut is een schol-achtige vis die op de zeebodem ligt. Je hangt een haak aan een gewicht net boven de bodem en beweegt die regelmatig op en neer. Van een bevriende visser hebben we een aantal professionele haken gekregen. In Kitoi Bay hangen we de lijn 24 uur over boord, maar de halibut hapt niet toe.

In Kitoi Bay is een zalm opkweek farm gevestigd naast een riviertje. Daar wordt een deel van de zalmen (ongeveer 20%) die eieren komen leggen gevangen, de eieren worden geoogst en opgekweekt. De visjes worden zo lang als nodig is in zoet water bassins gevoed en als ze rijp zijn zwemmen ze zelf door het aangelegde systeem de baai in, naar het zoute water. Van elke zalmsoort wordt een vastgesteld aantal eieren geoogst en opgewerkt. De overige vissen (80%) worden met rust gelaten. Op deze manier wordt een groter rendement behaald van de eieren, zodat de wilde zalm op peil blijft. Van de miljoenen eieren die één vis legt blijven namelijk maar één of twee vissen over! Omdat elk visje wat de zout water baai inzwemt zodra het daar aan toe is, geteld wordt, weten ze precies hoeveel vis er over een paar jaar terug verwacht mag worden. Ook naast de kwekerij staan de beren klaar om toe te slaan.

Wij krijgen een rondleiding over de kwekerij en hebben een ontmoeting met een grijze vos. Op dit moment zijn er nog geen volwassen zalmen. We zien bassins met kleine visjes. Het jonge echtpaar wat de kwekerij runt woont hier 365 dagen per jaar. In het hoogseizoen zijn er extra medewerkers. Eén keer per week worden hun boodschappen uit Kodiak gebracht door een watervliegtuigje, een enkele maal per jaar gaan ze zelf helemaal naar Kodiak, met een zogenaamde skiff (open motorbootje) of een vliegtuigje. We ontmoeten veel (jonge) mensen die gegrepen zijn door de rust en het leven met de natuur in Alaska en hier hun afgelegen bestaan opbouwen. Na een paar dagen verlaten we Kitoi Bay. We varen langs de kust van Afognak naar Back Bay. Daar liggen we in een enorme baai met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van Kodiak. Er zwemmen veel zeeotters om ons heen. Hoewel die beesten heel nieuwsgierig zijn en relatief lang naar je blijven kijken is het moeilijk om ze goed te fotograferen. Ze duiken altijd net onder water, om weer heel ergens anders boven water te komen. Het zijn geinige dieren, waar je niet op uit gekeken raakt. Net als van dolfijnen word je er blij van.

  
Kitoi Bay, Afognak, AK

De volgende dag kunnen we Kodiak niet meer zien liggen: het is zwaar bewolkt, grijs weer en het gaat regenen. We blijven een dagje liggen, maar als het weer niet opklaart varen we een stukje verder naar Port Lions, een kleine nederzetting op Kodiak Island. Anderhalf huis en een kleine jachthaven. Daar hebben de inwoners hun bootjes liggen. Iedereen op Kodiak heeft een bootje, want iedereen houdt er van om te gaan vissen of whale watchen. Na acht dagen gaan we terug naar Kodiak. Het is pokkenweer geworden, de wind trekt flink aan. We moeten door een nauwe passage en langs verschillende rifs. Je moet hier je tocht goed plannen in verband met de sterke stroming. Van te voren moet je je route op de kaart uitzetten en je vooral onderweg in de regen niet laten verleiden om een hoekje af te steken.

Voordat we deze trip gingen maken kwamen we er achter dat onze kaartplotter kapot was. De plotter is een electronische kaart die buiten naast het stuurwiel is gemonteerd waarop je je route uitzet en precies kunt zien hoe je vaart. We twijfelden nog of we dit instrument zouden vervangen, omdat we ook op de laptops en tablets kaarten hebben, maar nu weten we het zeker: voor de veiligheid heb je dit nodig. Dus we bestellen een nieuwe, wat wel betekent dat we daar minstens een week op moeten wachten. Dat is geen straf, we hebben een gezellige tijd met onze vrienden Tom en Aldona. We wonen een concert bij van de lokale country & western band, verrassend goede gitaristen! Rond Memorial Day nemen we deel aan het jaarlijkse Crab Fest, wat het begin van het seizoen inluidt. We laten ons de clam chowder, scallops en King Crab goed smaken. Van onze buurman visser krijgen we verse Black Cod zo uit de Bering Zee, die smelt op je tong. We worden verwend.

Ons plan is om begin juni te vertrekken en diverse ankerbaaien in de buurt aan te doen. Daarna scharrelen we langs de kust van het vaste land omhoog naar Prince William Sound, bekend van de olieramp met de Exxon Valdez in 1989. Dat moet het mekka van de cruiser zijn, daar willen we een paar weken doorbrengen, alvorens de reis te vervolgen naar Zuidoost Alaska en British Columbia. Om dat te bereiken moeten we de Golf van Alaska oversteken.

Zodra je hier de hoek van Kodiak om vaart heb je al geen telefoonbereik meer, laat staan internet. Dus het zal wel even duren voordat het vervolg van onze avonturen op deze website verschijnt.

 

Het werk aan de hydrauliek

 Op 3 april start Huib de werkzaamheden aan de hydrauliek. De nieuwe cilinders die we uit NL hebben meegenomen zijn veel robuuster en zwaarder uitgevoerd dan onze oorspronkelijke exemplaren.Dat betekent, dat ze niet zo maar geplaatst kunnen worden met gebruikmaking van de oude boorgaten. Met de tekeningen van de fabrikant in de hand meet Huib precies uit waar en onder welke hoek ze gesitueerd moeten worden ten opzichte van de roeren. De roeren steken met de zogenaamde roerkoningen vanuit het water door het schip naar boven en deze roerkoningen worden door middel van’ tiller arms’ verbonden met de cilinders. Als je aan het stuurwiel draait schuiven de cilinders in en uit en brengen de bewegingen via de tiller arms over op de roeren. Omdat een catamaran twee stuurwielen heeft en twee roeren, die elk apart bewogen kunnen worden maar wel synchroon moeten blijven, zijn beide kanten verbonden door middel van een ingewikkeld slangensysteem, gevuld met hydraulische olie. Het probleem wat wij vorig jaar steeds ervoeren was, dat de beide roeren niet parallel bleven staan, zodat de boot niet goed bestuurbaar was. Meestal is de oorzaak daarvan een lek in het systeem waardoor de druk niet vastgehouden wordt en onze expert in NL, Cornelis Attema, heeft inderdaad een lek in één van de cilinders gevonden. Naar zijn mening zou met de installatie van nieuwe cilinders ons probleem opgelost moeten zijn.


Natuurlijk stuit je al klussend op andere problemen. Bij de grotere cilinders heeft Cornelis ook zwaardere tiller arms geleverd. Onze care taker Andy, die Madeleine in onze afwezigheid uitstekend heeft verzorgd, heeft afgelopen winter de diameter van de roerkoningen opgemeten, zodat Cornelis de doorgang in de tiller arms exact op maat kon maken. De maten kloppen op de millimeter, maar met geen mogelijkheid krijgt Huib de tiller arms over de roerkoningen geschoven. Het past net niet. Gelukkig zijn we oude bekenden van alle bedrijven hier en één van hen leent Huib een apparaatje waarmee hij de doorgang in de tiller arms tot de gewenste grootte kan uitslijpen. Als de roerkoningen losgemaakt zijn van de oude tiller arms blijkt dat het bakboord roer niet goed vrij hangt. De roeren moeten vrijwel 360 graden rondgedraaid kunnen worden als ze losgekoppeld zijn van het stuursysteem en aan stuurboord gaat dat wel, maar aan bakboord niet. In de tropen is een onderwater probleem altijd gemakkelijk zelf te onderzoeken. Het water is warm en helder, en al snorkelend kan Huib meestal goed zien wat er aan de hand is. Hier in Alaska is dat anders. Het water is ijskoud, vies en donker, en er zwemmen gevaarlijke zeeleeuwen rond in de haven. Daar moet dus een duiker aan te pas komen. Eén van de voordelen van een plek als Kodiak is dat alles er hier om draait om de schepen in de running te houden. Een dag in de haven kost geld. Er moet gevaren en gevist worden. Een jacht als Madeleine staat hierbij vanzelfsprekend niet bovenaan in de prioriteitenlijst, maar de mentaliteit om elke klus zo snel mogelijk te klaren werkt ook voor ons.

            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dus de duiker gaat wel ‘even’ kijken wat er aan de hand is en komt al weer snel boven met de mededeling dat de roerkoning krom is en daarom niet vrijelijk beweegt in de schacht. De bewegingsuitslag is wel genoeg om te kunnen sturen, daarvoor heb je ‘maar’ zo’n 100 graden nodig, maar er is dus een probleem met dat roer. Er zit niets anders op dan het roer eruit te laten halen en te laten rechtmaken. Dat is volgens Bryan de duiker geen probleem, dat kan Fred Nass voor ons doen. Fred blijkt een oude, bijna blinde rot in het vak te zijn, die vroeger in de vliegtuigindustrie werkte en veel verstand heeft van metalen. Hij zal de roerkoning in een pers zetten en recht buigen. Wij huiveren bij het idee alleen al, maar hebben geen keus. Al eerder hebben wij een roer laten verwijderen terwijl we in het water liggen, dus we weten dat dat mogelijk is zonder te zinken. Bryan komt een paar dagen later terug om het roer eruit te halen.

Nieuwe BB stuurcilinder

Eerlijk gezegd kan ik de kromming niet zien, maar voor de anderen is het overduidelijk: de koning komt niet helemaal recht uit het roerblad. We hebben ons suf gepiekerd hoe dit heeft kunnen ontstaan, want we hebben nooit gemerkt dat we ergens tegen aan geknald zijn. Eénmaal zijn we in de San Blas bij laag water aan de grond geraakt, maar veel geweld heeft er toen naar ons idee toch niet plaats gevonden. Geconfronteerd met onze kromme roerkoning doemt er nu een verklaring op voor onze hydrauliek ellende: Het slecht draaiende BB roer was een chronische belasting voor de BB stuurcilinder en de autopiloot motor. Van San Blas tot Hawaiï ging het nog goed, maar tussen Hawaiï en Kodiak (zo'n slordige 5.000 Nm na de San Blas) moesten onze cilinder en autopiloot het loodje leggen en begon onze stuur nachtmerrie.

Een week lang kan Huib niet verder met het klussen. Dan komt het roer gerepareerd terug. Bryan verzwaart het roer met duikgewichten, zodat het gemakkelijk onder water blijft, de roerkoning wordt in gevet en Huib heeft een lijntje van boven naar beneden in de roerschacht gehangen waar de duiker de koning aan vast kan maken. Met deze voorbereidingen hangt het roer in een mum van tijd weer op zijn plek. Daarna nog een paar dagen sleutelen om alles weer goed aan te sluiten. De situatie aan bakboord is ingewikkelder dan die aan stuurboord, omdat aan bakboord de stuurautomaat ook nog in het systeem tussen geschakeld is.

We kunnen goed merken dat het nog vroeg in het seizoen is. We hebben één week stralend zonnig weer, maar voor de rest veel regen en kou. De regen beperkt de vordering van de werkzaamheden, want het (eindeloze) bijvullen en ontluchten van het hydraulische systeem gebeurt buiten. En er mag geen water in de olie komen. Gelukkig hebben we genoeg andere klussen binnenshuis om de tijd te vullen. Twee droge dagen gebruiken we om de zeilen er op te zetten. Die moeten zorgvuldig geinspecteerd en waar nodig gerepareerd worden, dat lukt goed.

Dan komt toch het moment van de proefvaart, we kunnen er niet meer onder uit. Op maandag 1 mei is er ’s middags een gaatje tussen de buien door; we verlaten sinds lange tijd onze vaste ligplaats en tuffen naar Chiniak Bay. Daar hebben we vorig jaar eindeloos rondjes gedraaid om te testen. We voeren de testen uit om de stuurautomaat te calibreren en we checken voortdurend de stand van de roeren. We kunnen geen fouten ontdekken en het sturen gaat goed. Het is erg koud en na verloop van tijd begint het opnieuw te regenen. We houden het voor gezien en gaan terug. Enig struisvogelgedrag is aan deze beslissing niet vreemd. We beloven onszelf om bij de eerste de beste goede weersomstandigheid opnieuw een proefvaart te gaan maken.
In de dagen daarna blijft de stand van de roeren goed en Huib ontlucht het systeem nog enkele malen. We lenen de auto van onze vriendin Aldona om naar de wasserette te gaan en uitgebreid te fourageren bij Safeway. Met enkele andere cruisers wachten we op mooi weer om te kunnen vertrekken. Naar voorspelling zal dat op woensdag 10 mei zijn. Keep fingers crossed!

 

 

 

Warm welkom in koud Kodiak

Hoofdcategorie: Reisverslagen

We hebben een voorspoedige trip van Amsterdam naar Anchorage. Op Schiphol zijn we ruim twee uur bezig met het reshuffelen van onze bagage (enkele koffers overschrijden de limiet van 23 kilo) en de intensieve controles. Het is maar goed dat onze zorgzame buurman Hanno bereid was om ons zo vroeg te brengen, anders hadden we het niet gehaald. In Seattle moeten we overstappen en daar moeten we onze bagage persoonlijk de US binnen brengen. We kunnen zien dat de koffers zijn opengemaakt en de pakketten waar de cilinders in zitten zijn beplakt met tape, waarop INSPECTED staat. Tot onze opluchting is al onze ruimbagage meegekomen, drie grote koffers en een grote rugzak. Met onze handbagage bestaande uit twee rolkoffertjes en twee rugzakken weegt alles samen 130 kilo. Op de binnenlandse vluchten geeft men er de voorkeur aan om de rolkoffertjes ook in het ruim op te bergen, omdat de overhead lockers meestal niet al te groot zijn. Dus dat scheelt slepen. Als we in Anchorage aankomen ligt daar een dik pak sneeuw. Ik heb een hotel vlakbij het vliegveld geboekt en daarbij vooral geselecteerd op de prijs. Dat blijkt niet goed uit te pakken. We worden opgehaald met een oude rammelbus en als we het hotel binnenkomen, doodmoe na bijna 24 uur op pad te zijn, belanden we in een shabby lobby waar een penetrante etensgeur hangt. Eigenlijk willen we direct weer weg en gelukkig krijgen we daar een goed excuus voor aangereikt. Als we bijna zijn ingecheckt horen we naast ons aan de balie twee meisjes klagen dat ze de hele dag al geen water hebben op hun kamer. "Klopt, maar er wordt aan gewerkt", aldus de niet erg toeschietelijke baliemevrouw. Voor ons reden om de incheck direct ongedaan te maken. Aan de overkant van de straat staat het hotel waar we vorig jaar naar volle tevredenheid logeerden en als ze daar een kamer blijken te hebben en stromend water, is de deal gauw gesloten. Met hun bus wordt onze bagage bij de overbuurman weggehaald en even later hebben we de beschikking over een heerlijk warm bad.

  
Voorjaar in Anchorage, AK...

De volgende ochtend sneeuwt het flink en het is maar goed dat we pas ‘s middags naar Kodiak vliegen, want ’s ochtends worden diverse vluchten gecancelled. Het sneeuwen neemt af, om half 2 vertrekken we en om 15.00 uur zijn we in Kodiak. Daar worden we opgehaald door Rob, de buurman van onze vrienden Tom en Aldona. Die zijn een weekje naar Las Vegas en hebben hun huis en auto voor ons klaar gezet. Rob zet ons daar af, overhandigt ons de sleutels en we besluiten om eerst naar Madeleine te gaan. Zij ligt er tot onze opluchting heel goed bij. Van buiten niet al te smerig (een voordeel van veel regen) en van binnen kraakhelder (een voordeel van kou is het ontbreken van ongedierte en schimmel).

 

 

 

Warm Welkom van onze caretaker Andy

Onze caretaker Andy heeft op de kajuittafel een welkomstpakket voor ons neergezet: eigen gevangen gerookte zalm (de beroemde rode sockeye die smelt op de tong), drie potten zelfgemaakte jam, kaas, zelfgemaakte worst, boter, brood, crackers en twee flessen wijn. We zijn er beduusd van. Onze hete lucht kachels blijken het heel goed te doen en we besluiten om lekker aan boord te blijven. Het is kamperen, want we hebben geen stromend water, uitsluitend water in flessen en jerrycans. Het water in de haven is nog afgesloten omdat het ’s nachts nog stevig vriest. We kunnen ons toilet niet gebruiken, want als de afvoer bevriest en stuk gaat zijn we ver van huis, letterlijk en figuurlijk. Er is hier geen mogelijkheid om Madeleine te takelen en met een gat in de romp kom je niet ver. Maar met de auto van Aldona kunnen we water en een nieuwe gasfles halen en boodschappen doen, zodat we voorlopig selfsupporting zijn. De eerste twee dagen regent het aan één stuk door, op zondag 2 april is het zonnig, zodat we een wandeling gaan maken. De paden in het bos zijn echter nog ijzig en we hebben de ijzers-voor-onder-de-schoenen die Aldona ons had aangeboden niet meegenomen.Op maandag komt er een diepe depressie langs met veel wind. De barometer zakt als een speer met 12 punten. We gunnen ons een paar dagen rust om te herstellen van de jetlag en dan start Huib de werkzaamheden aan de hydrauliek. Buiten is het nul graden en gieren wind & regen, binnen zitten we lekker warm, of hoe was die slogan ook al weer ... Gute Nacht Freunde

Winter in Amsterdam

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Eind september 2016 verlaten we Kodiak, nadat we twee maanden lang tevergeefs geprobeerd hebben om het defect in onze hydraulische stuurinrichting te vinden. Er moet ergens een lek zitten, waardoor drukverlies optreedt en de beide roeren niet parallel blijven staan, zodat het sturen onmogelijk wordt. De eerste verdachten waren voor iedereen die wij raadpleegden de beide cilinders, maar ondanks herhaalde malen uittesten onder hoge druk, werd daarin geen lekkage gevonden. De drie hydrauliekbedrijven van Kodiak hebben zich allemaal in ons systeem verdiept, een enkeling had er slapeloze nachten van, collega's in Seattle werden geconsulteerd, maar een oplossing werd niet gevonden. Wij zelf hebben alle onderdelen van het systeem één voor één gedemonteerd en uitgetest en defecten daarin uitgesloten. Lange tijd hadden we nog de hoop de zaak tijdig genoeg aan de praat te krijgen om de oversteek naar Vancouver te maken, maar de algemene opinie in Alaska is, dat je na 1 september de Golf niet meer moet oversteken in verband met de kans op snelle weersomslag, lees weersverslechtering. De havenmeester in Kodiak zag de bui half augustus al hangen en reserveerde alvast een winterligplaats voor ons, toen wij daar mentaal nog niet aan toe waren.

Uitzicht thuis in Amsterdam

Maar eind september 2016 moesten wij dan toch het moede hoofd in de schoot leggen, Madeleine winterklaar maken en naar ons comfortabele appartement in Amsterdam Noord afreizen. Onze hydrauliekexpert in Nederland, Cornelis Attema in Drachten (TryDo Innovations), van wie wij twee jaar geleden de cilinders gekocht hadden, haalde ons over om de cilinders mee naar NL te nemen, zodat hij ze ook nog eens kon testen. Aangezien Cornelis onze laatste hoop was besloten we dit dan maar te doen, en voor de tigste keer werden de cilinders door Huib gedemonteerd. Zo snel mogelijk hebben we ze in Drachten afgeleverd en na een aantal spannende weken kwam het verlossende bericht: in de bakboord cilinder was een lekkende pakking gevonden, zij het pas nadat Cornelis een speciale testopstelling had gebouwd waarin de beide cilinders serieel onder druk gezet konden worden (de situatie aan boord weergevend) en alleen als daarbij bakboord cilinder na stuurboord geplaatst werd, en andersom niet. Ingenieus speurwerk dus. Van collega cruisers hadden we inmiddels begrepen dat je bij vervanging van oude, originele onderdelen altijd een zwaarder equivalent moet nemen, omdat alles in de loop der tijd goedkoper en lichter wordt uitgevoerd.

Nieuwe hydrauliek...

Waarschijnlijk heeft onze nieuwe cilinder de duurbelasting van 38 dagen non-stop Pacific varen niet aangekund, terwijl de oude cilinders het twintig jaar hebben volgehouden en ook de wereld zijn rond geweest. Naast deze beslommeringen omtrent de hydrauliek hebben we genoten van onze tijd in Nederland. Wat is het hier toch prettig en goed geregeld, al zou je dat niet denken als je kranten leest en TV kijkt. Maar elders in de wereld gaat het er echt anders aan toe. Het was fijn om familie en vrienden weer te zien, buren en CTCers, en om te genieten van een warme badkamer en douche. In verband met een kapotte thermostaat hebben we indertijd in de tropen onze boiler gesloopt, maar nu in Alaska zou die toch wel heel fijn zijn geweest!

Leek het vooraf een eindeloze tijd, een half jaar in Nederland, we moeten constateren dat het is omgevlogen. Op 30 maart vertrekken we weer naar Kodiak. We zijn beladen met 45 kilo hydraulische spullen. De nieuwe cilinders zijn zware jongens, degelijk uitgevoerd in brons. Alle denkbare koppelingen, kranen, verloopstukken en een reserve motor voor de autopilot gaan mee. We hopen dat de Amerikanen inmiddels niet zo achterdochtig zijn geworden dat ze onze bagage verkeerd interpreteren. Voor de zekerheid plakken we foto's en alle officiële scheepspapieren aan de pakketten vast. En dan begint de spannende klus van de installatie en daarna het uur van de waarheid. Cornelis heeft er alle vertrouwen in, wij moeten het eerst zien, dan geloven.

Wordt vervolgd!

Kodiak Island, Alaska

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Ons verblijf in Kodiak staat grotendeels in het teken van reparaties. We krijgen van de havenmeester van St Paul Harbor een ligplaats van een visser toegewezen die tot eind augustus weg zal zijn. In Kodiak is de grootste vissersvloot van de USA  en Madeleine is tussen al deze imposante werkschepen een bezienswaardigheid. Ze heeft veel bekijks en incasseert menig compliment. Er liggen hier maar zelden jachten en in elk geval niet zo lang.

Vissers op Kodiak island, AK
Vissers

Intussen werken we hard aan de problemen die we onderweg hebben ervaren. De hydraulische cilinders die de roeren aansturen worden gedemonteerd en onder hoge druk getest: die zijn in orde. In  de stuurboordcilinder wordt een stukje teflontape gevonden wat misschien de oorzaak van het malfunctioneren is. Het hele hydraulische systeem wordt gevuld met verse olie en een defecte slang wordt vervangen. De doorgebrande motor van de stuurautomaat wordt vervangen en daarna doet deze onmisbare derde hand aan boord het ook weer als een zonnetje. David Horn, als motorexpert een legende op het eiland, komt naar de bakboordmotor kijken, die het niet meer deed op het allerlaatst van onze tocht hierheen. De motor is prima, maar uit de dieselleiding komt geen druppel. Bij doorspuiten onder druk komt er water uit, geen prut. Daarna doet ook de motor het weer prima. Huib draineert de bakboord dieseltank en weer komt er geen prut uit, alleen maar schone diesel. Dus water zal het probleem zijn geweest en niet zozeer vervuiling. David bekijkt een kleine lekkage aan de stuurboordmotor en adviseert om een nieuwe waterpomp te kopen. Die wordt besteld en binnen een paar dagen afgeleverd, waarna Huib hem kan installeren. We schieten goed op en na drie weken zijn we klaar voor een try-out op open water. Het is een mooie maandagochtend en we hebben de helft van de trossen al losgegooid als beide motoren zachtjes uitgaan. Nee hè, niet weer! We checken de leidingen en beiderzijds komt er veel lucht uit. Uren zijn we bezig met het zogenaamde bleeden, maar we schieten niets op. Dan gaat Huib alle filters te vervangen en de olie te verversen, ook al hoeft dat nog niet qua aantal motoruren. Helpt niets. Aan stuurboord komt ook nu geen druppel meer uit de leiding. Zelf hebben we geen manier om de slang onder druk door te spuiten, maar Huib is niet voor één gat te vangen en hij maakt een constructie om de slang uit te zuigen. En dat werkt! De diesel stroomt er uit, zodat hij daarna nog geruime tijd bezig is om alles weer op te dweilen. Enfin, stuurboord doet het. Aan bakboord hadden we vorig jaar een dergelijk probleem met lucht in de leidingen, wat bleek te berusten op een lekje in één van de filters en in de derde set filters die we uit voorzorg indertijd in Nederland hebben laten monteren, voordat we weggingen. Iedereen had ons dat aangeraden, als extra bescherming tegen dieselvervuiling. In de bakboord machinekamer hangen die filters eigenlijk te hoog en nadat Huib ze vorig jaar had weggehaald was het luchtprobleem over. In verband met het water wilden we ze toch weer installeren, maar ook nu bleek dat niet te werken. Pas als hij die filters weer gedemonteerd heeft blijft ook het bakboordsysteem luchtvrij. Inmiddels zijn we drie dagen verder en op donderdag varen we opnieuw uit voor een try-out. Dan blijkt dat het sturen nog even beroerd gaat als voorheen en dat het stuurboordroer nog steeds een eigen leven leidt. Gedesillusioneerd gaan we terug naar de haven. David had voorzichtig laten doorschemeren dat het andere hydrauliekbedrijf, wat een beetje achteraf gelokaliseerd is, beter zou zijn dan zijn collega aan de kade. Wij daarheen. De technische man, Lucas, is die dag naar een klus in Anchorage en komt pas laat in de avond terug. De volgende ochtend krijgen we hem te pakken en na enige overreding is hij bereid aan boord te komen kijken. Hij constateert dat er veel lucht zit in het hydraulische systeem (waar niet in, vraag je je inmiddels af), wat er mogelijk in is gekomen doordat één van de slangen lek was. Dus weer eindeloos bleeden. Hij doet ons een andere methode aan de hand dan die we gewend waren en het lijkt wel te werken. Als we ’s middags weer een try out doen gaat het sturen een stuk beter, maar het is nog geen 100%. Het zal nog wel even duren voor alle lucht echt uit het systeem verwijderd is.

Omdat de bekleding van onze kajuitkussens helemaal versleten was, hebben we hier de kussens opnieuw laten bekleden. Na twee weken worden ze afgeleverd en we moeten wel even slikken. Neptune had in NL vakwerk geleverd qua afwerking (maar kennelijk het verkeerde materiaal gebruikt) en dat is hier wel ietsje minder fraai geworden. Maar het nieuwe vinyl is mooi en stevig en voor deze prijs hoef je bij Neptune niet aan te komen. 

American Bald Eagle

Inmiddels hebben we natuurlijk ook het eiland verkend en andere dingen gedaan. Kodiak Archipelago bestaat uit heel veel eilanden en eilandjes en ontelbare baaien. Alaska is de grootste Amerikaanse staat en heeft door alle grillige inhammen de langste kustlijn, meer dan de oostkust en de westkust samen. In de eerste dagen, als Bart er nog is, maken we met zijn drieën een autotocht over de enige weg die het eiland rijk is.  Op onze tocht zien we onze eerste bald eagles, de nationale vogel van de USA. 

 

 

 

St Paul Harbor

Het landschap is prachtig, bergachtig, erg groen, moerasgebieden waar de rivieren de zee instromen en waar de zalmen komen om eieren te leggen en te sterven. Het allergrootste deel van Kodiak Island is onbewoond en behoort tot The Kodiak National Wildlife Refuge. Overal in de USA heeft Wildlife Refuge gebieden die beperkt toegankelijk zijn en die bedoeld zijn om specifieke ecosystemen te beschermen. In Kodiak bestaat een uitgebalanceerd ecosysteem tussen de zalmen en de beren. Daardoor zijn de Kodiakberen niet met uitsterven bedreigd. Hun aantal bedraagt 3500, het zijn de grootste beren ter wereld, ze kunnen drie meter hoog zijn als ze rechtop staan en ze wegen gemiddeld 275-400 kilo. Ze behoren tot de bruine beren.

Vis, vooral zalm, is een belangrijk deel van hun voeding, maar niet altijd beschikbaar, dus ze eten ook veel planten, grassen en bessen. Zelden jagen ze op andere dieren. Bearviewing met kleine vliegtuigjes is hier een belangrijke toeristische attractie, maar dat gaan wij niet doen. We verwachten te zijner tijd beren te zullen zien als we in afgelegen baaien voor anker liggen. Ze komen vaak naar het strand. Er zijn hier en daar kleine nederzettingen aan de kust, waar vis wordt verwerkt, en die toegankelijk zijn per boot en per vliegtuig. 

Zeeleeuwen...

In St Paul Harbor zwemmen zeeleeuwen. De eerste keer dat je zo’n beest ziet en hoort brullen is dat wel even schrikken. Tegenover de haven is een speciaal eilandje aangelegd waar honderden Steller sea lions op liggen.  In de baai even buiten de haven wemelt het van de zeeotters en de puffins en als we een wandeling maken in de buurt zien we ook walvissen.

Holy Resurrection Orthodox Cathedral

Het weer valt ons 100% mee. Het is heerlijk om weer lange avonden te hebben: het is tot 23.00 uur licht en als het zonnig is kun je tot na achten in de zon zitten. De lucht is dan helder en blauw en in de verte zie je besneeuwde bergtoppen. Bij stil weer is het water als  een spiegel omringd door bergen, indrukwekkend. Als het regent kun je de bergen nauwelijks zien door de zeer laaghangende bewolking. De temperatuur is meestal rond de 20 graden, lekker. Maar geen shorts en T-shirts meer voor ons. Lekkere flanellen bloezes en spijkerbroeken. Ik koop de Alaskaanse visserslaarzen, XtraTufs, die dit jaar in hippe damesversie zijn uitgebracht. ’s Ochtends eten we geen yoghurt met muesli meer maar een bord lekkere warme Quakers oats (ik zie veel lezers al gruwelen bij de gedachte aan havermoutpap). 

 
Near Island, Kodiak, AK
Sitka Spruce
Sitka Spruce

Omdat er in de haven geen douches zijn krijgen we van de havenmeester het schema met de openingstijden van het zwembad, waar je voor drie dollar kunt douchen. Ik zie dat er driemaal per week aerobics lessen zijn en zo gauw mogelijk  ga ik er heen. Dat blijkt een succes te zijn. De dames zijn allerhartelijkst en maken me wegwijs in het stadje. Aldona, oorspronkelijk uit Litouwen afkomstig, neemt me wekelijks mee naar de enige supermarkt op het eiland, een eind buiten het stadje. Dat is echt fijn, want de eerste keer was ik er heen gefietst, en dat viel behoorlijk tegen met al die heuvels. Als er iets te doen is laat ze het ons weten en zo nemen we deel aan de BBQ ter ere van het 75 jarig bestaan van de Kodiak Wildlife Refuge en aan een hike op een zaterdagochtend onder leiding van een gids. Dagelijks gaat ze wandelen met haar honden, meestal vergezeld door vrienden-met-honden, en een aantal keren lopen we met haar mee. Uiteraard weet zij de mooiste plekken te vinden. Dotty en en haar dochter Peggy nemen me op een zondagmiddag mee op een garden tour: de mooiste tuinen van Kodiak zijn open ter bezichtiging. Het is leuk dat ik hier de planten en bloemen kan herkennen, want veelal zijn dat dezelfde soorten als  wij in NL in onze tuinen hebben. 

 De vissers om ons heen zijn aardig en behulpzaam. Ze leveren ons vaten om afgewerkte olie en diesel in af te voeren, we kopen krab en zalm bij hen, en mogen hun schip bekijken. Imposante, kostbare kleine fabrieken. Het is een slecht seizoen voor ze, er is te weinig vis. De visstand wordt nauwlettend in de gaten gehouden door de overheid, de vis wordt geteld, en als er voldoende is in een bepaald gebied, dan mogen de vissers uitvaren daarheen. De tijd dat ze mogen vissen is gelimiteerd.  Bij terugkomst staan de gezichten sip. Het bewaken van het ecosysteem is er op gericht om op de lange duur ook nog vis te kunnen vangen, maar zorgt op de korte termijn zo nu en dan wel voor moppers. Dat is niet anders dan in Europa.

 

Hydraulics...

We zijn nu vier weken in Kodiak. Het leven bevalt ons hier heel goed. Voor de winter willen we hier niet blijven, dus zodra we deze week alles op orde hebben en er een goede weersvoorspelling is, gaan we naar Vancouver Island. We moeten de Golf van Alaska oversteken en afhankelijk van de wind verwachten we daar 7-10 dagen over te doen. We hebben een goede weersvoorspelling voor de komende week, een lekker rustig westenwindje. In de rug, dus helemaal goed. We zijn de baai nog niet uit als we merken dat de roeren opnieuw niet parallel blijven staan. Er zit niets anders op dan om het stuurboord roer weer uit te schakelen. Daarna komt de grootste teleurstelling als blijkt, dat de stuurautomaat deze situatie niet goed kan hanteren. De boot wordt niet goed op koers gehouden, loeft steeds op en vervolgens kunnen we slechts met grote moeite weer afvallen. Na 20 uur zien we dat het echt niet gaat zo en we draaien om, terug naar Kodiak. Onze plaats is nog vrij. We vragen alle  hydrauliek-experts van het eiland erbij, maar eigenlijk weet niemand wat er precies aan de hand is. Er komt steeds lucht in het systeem, maar de bron daarvan wordt niet gevonden. We zien geen lekkages. De cilinders worden opnieuw gedemonteerd en getest, we sluiten de pompen en de bypass kleppen een voor een af om ze afzonderlijk te testen, maar veel wijzer worden we daar niet van. We overleggen met onze expert in Nederland, een bedrijf in Seattle en de fabrikant in Frankrijk. Uiteindelijk komen we na weken op het punt om alle onderdelen van het hele systeem te vervangen (hoewel het meeste nieuw is). Alles moet in Frankrijk besteld worden en de levering gaat minstens drie weken duren. Tegen de tijd dat de installatie klaar is, zal het eind oktober zijn en dan is het te laat om de Golf van Alaska nog over te steken. Bovendien moeten wij voor 15 oktober het land verlaten, omdat ons visum dan verloopt. De havenmeester heeft een mooie beschutte plek voor ons geregeld. Om de anodes van de saildrives te vervangen huren we een duiker. We schakelen een caretaker in die in de wintermaanden een oogje in het zeil houdt. En dan vertrekken we voor een half jaar naar Amsterdam. In de winter gaan we ons beraden op nieuwe apparatuur die we te zijner tijd zelf mee zullen nemen.