Joomla Template by Create Website

Kodiak Island, Alaska

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Ons verblijf in Kodiak staat grotendeels in het teken van reparaties. We krijgen van de havenmeester van St Paul Harbor een ligplaats van een visser toegewezen die tot eind augustus weg zal zijn. In Kodiak is de grootste vissersvloot van de USA  en Madeleine is tussen al deze imposante werkschepen een bezienswaardigheid. Ze heeft veel bekijks en incasseert menig compliment. Er liggen hier maar zelden jachten en in elk geval niet zo lang.

Vissers op Kodiak island, AK
Vissers

Intussen werken we hard aan de problemen die we onderweg hebben ervaren. De hydraulische cilinders die de roeren aansturen worden gedemonteerd en onder hoge druk getest: die zijn in orde. In  de stuurboordcilinder wordt een stukje teflontape gevonden wat misschien de oorzaak van het malfunctioneren is. Het hele hydraulische systeem wordt gevuld met verse olie en een defecte slang wordt vervangen. De doorgebrande motor van de stuurautomaat wordt vervangen en daarna doet deze onmisbare derde hand aan boord het ook weer als een zonnetje. David Horn, als motorexpert een legende op het eiland, komt naar de bakboordmotor kijken, die het niet meer deed op het allerlaatst van onze tocht hierheen. De motor is prima, maar uit de dieselleiding komt geen druppel. Bij doorspuiten onder druk komt er water uit, geen prut. Daarna doet ook de motor het weer prima. Huib draineert de bakboord dieseltank en weer komt er geen prut uit, alleen maar schone diesel. Dus water zal het probleem zijn geweest en niet zozeer vervuiling. David bekijkt een kleine lekkage aan de stuurboordmotor en adviseert om een nieuwe waterpomp te kopen. Die wordt besteld en binnen een paar dagen afgeleverd, waarna Huib hem kan installeren. We schieten goed op en na drie weken zijn we klaar voor een try-out op open water. Het is een mooie maandagochtend en we hebben de helft van de trossen al losgegooid als beide motoren zachtjes uitgaan. Nee hè, niet weer! We checken de leidingen en beiderzijds komt er veel lucht uit. Uren zijn we bezig met het zogenaamde bleeden, maar we schieten niets op. Dan gaat Huib alle filters te vervangen en de olie te verversen, ook al hoeft dat nog niet qua aantal motoruren. Helpt niets. Aan stuurboord komt ook nu geen druppel meer uit de leiding. Zelf hebben we geen manier om de slang onder druk door te spuiten, maar Huib is niet voor één gat te vangen en hij maakt een constructie om de slang uit te zuigen. En dat werkt! De diesel stroomt er uit, zodat hij daarna nog geruime tijd bezig is om alles weer op te dweilen. Enfin, stuurboord doet het. Aan bakboord hadden we vorig jaar een dergelijk probleem met lucht in de leidingen, wat bleek te berusten op een lekje in één van de filters en in de derde set filters die we uit voorzorg indertijd in Nederland hebben laten monteren, voordat we weggingen. Iedereen had ons dat aangeraden, als extra bescherming tegen dieselvervuiling. In de bakboord machinekamer hangen die filters eigenlijk te hoog en nadat Huib ze vorig jaar had weggehaald was het luchtprobleem over. In verband met het water wilden we ze toch weer installeren, maar ook nu bleek dat niet te werken. Pas als hij die filters weer gedemonteerd heeft blijft ook het bakboordsysteem luchtvrij. Inmiddels zijn we drie dagen verder en op donderdag varen we opnieuw uit voor een try-out. Dan blijkt dat het sturen nog even beroerd gaat als voorheen en dat het stuurboordroer nog steeds een eigen leven leidt. Gedesillusioneerd gaan we terug naar de haven. David had voorzichtig laten doorschemeren dat het andere hydrauliekbedrijf, wat een beetje achteraf gelokaliseerd is, beter zou zijn dan zijn collega aan de kade. Wij daarheen. De technische man, Lucas, is die dag naar een klus in Anchorage en komt pas laat in de avond terug. De volgende ochtend krijgen we hem te pakken en na enige overreding is hij bereid aan boord te komen kijken. Hij constateert dat er veel lucht zit in het hydraulische systeem (waar niet in, vraag je je inmiddels af), wat er mogelijk in is gekomen doordat één van de slangen lek was. Dus weer eindeloos bleeden. Hij doet ons een andere methode aan de hand dan die we gewend waren en het lijkt wel te werken. Als we ’s middags weer een try out doen gaat het sturen een stuk beter, maar het is nog geen 100%. Het zal nog wel even duren voor alle lucht echt uit het systeem verwijderd is.

Omdat de bekleding van onze kajuitkussens helemaal versleten was, hebben we hier de kussens opnieuw laten bekleden. Na twee weken worden ze afgeleverd en we moeten wel even slikken. Neptune had in NL vakwerk geleverd qua afwerking (maar kennelijk het verkeerde materiaal gebruikt) en dat is hier wel ietsje minder fraai geworden. Maar het nieuwe vinyl is mooi en stevig en voor deze prijs hoef je bij Neptune niet aan te komen. 

American Bald Eagle

Inmiddels hebben we natuurlijk ook het eiland verkend en andere dingen gedaan. Kodiak Archipelago bestaat uit heel veel eilanden en eilandjes en ontelbare baaien. Alaska is de grootste Amerikaanse staat en heeft door alle grillige inhammen de langste kustlijn, meer dan de oostkust en de westkust samen. In de eerste dagen, als Bart er nog is, maken we met zijn drieën een autotocht over de enige weg die het eiland rijk is.  Op onze tocht zien we onze eerste bald eagles, de nationale vogel van de USA. 

 

 

 

St Paul Harbor

Het landschap is prachtig, bergachtig, erg groen, moerasgebieden waar de rivieren de zee instromen en waar de zalmen komen om eieren te leggen en te sterven. Het allergrootste deel van Kodiak Island is onbewoond en behoort tot The Kodiak National Wildlife Refuge. Overal in de USA heeft Wildlife Refuge gebieden die beperkt toegankelijk zijn en die bedoeld zijn om specifieke ecosystemen te beschermen. In Kodiak bestaat een uitgebalanceerd ecosysteem tussen de zalmen en de beren. Daardoor zijn de Kodiakberen niet met uitsterven bedreigd. Hun aantal bedraagt 3500, het zijn de grootste beren ter wereld, ze kunnen drie meter hoog zijn als ze rechtop staan en ze wegen gemiddeld 275-400 kilo. Ze behoren tot de bruine beren.

Vis, vooral zalm, is een belangrijk deel van hun voeding, maar niet altijd beschikbaar, dus ze eten ook veel planten, grassen en bessen. Zelden jagen ze op andere dieren. Bearviewing met kleine vliegtuigjes is hier een belangrijke toeristische attractie, maar dat gaan wij niet doen. We verwachten te zijner tijd beren te zullen zien als we in afgelegen baaien voor anker liggen. Ze komen vaak naar het strand. Er zijn hier en daar kleine nederzettingen aan de kust, waar vis wordt verwerkt, en die toegankelijk zijn per boot en per vliegtuig. 

Zeeleeuwen...

In St Paul Harbor zwemmen zeeleeuwen. De eerste keer dat je zo’n beest ziet en hoort brullen is dat wel even schrikken. Tegenover de haven is een speciaal eilandje aangelegd waar honderden Steller sea lions op liggen.  In de baai even buiten de haven wemelt het van de zeeotters en de puffins en als we een wandeling maken in de buurt zien we ook walvissen.

Holy Resurrection Orthodox Cathedral

Het weer valt ons 100% mee. Het is heerlijk om weer lange avonden te hebben: het is tot 23.00 uur licht en als het zonnig is kun je tot na achten in de zon zitten. De lucht is dan helder en blauw en in de verte zie je besneeuwde bergtoppen. Bij stil weer is het water als  een spiegel omringd door bergen, indrukwekkend. Als het regent kun je de bergen nauwelijks zien door de zeer laaghangende bewolking. De temperatuur is meestal rond de 20 graden, lekker. Maar geen shorts en T-shirts meer voor ons. Lekkere flanellen bloezes en spijkerbroeken. Ik koop de Alaskaanse visserslaarzen, XtraTufs, die dit jaar in hippe damesversie zijn uitgebracht. ’s Ochtends eten we geen yoghurt met muesli meer maar een bord lekkere warme Quakers oats (ik zie veel lezers al gruwelen bij de gedachte aan havermoutpap). 

 
Near Island, Kodiak, AK
Sitka Spruce
Sitka Spruce

Omdat er in de haven geen douches zijn krijgen we van de havenmeester het schema met de openingstijden van het zwembad, waar je voor drie dollar kunt douchen. Ik zie dat er driemaal per week aerobics lessen zijn en zo gauw mogelijk  ga ik er heen. Dat blijkt een succes te zijn. De dames zijn allerhartelijkst en maken me wegwijs in het stadje. Aldona, oorspronkelijk uit Litouwen afkomstig, neemt me wekelijks mee naar de enige supermarkt op het eiland, een eind buiten het stadje. Dat is echt fijn, want de eerste keer was ik er heen gefietst, en dat viel behoorlijk tegen met al die heuvels. Als er iets te doen is laat ze het ons weten en zo nemen we deel aan de BBQ ter ere van het 75 jarig bestaan van de Kodiak Wildlife Refuge en aan een hike op een zaterdagochtend onder leiding van een gids. Dagelijks gaat ze wandelen met haar honden, meestal vergezeld door vrienden-met-honden, en een aantal keren lopen we met haar mee. Uiteraard weet zij de mooiste plekken te vinden. Dotty en en haar dochter Peggy nemen me op een zondagmiddag mee op een garden tour: de mooiste tuinen van Kodiak zijn open ter bezichtiging. Het is leuk dat ik hier de planten en bloemen kan herkennen, want veelal zijn dat dezelfde soorten als  wij in NL in onze tuinen hebben. 

 De vissers om ons heen zijn aardig en behulpzaam. Ze leveren ons vaten om afgewerkte olie en diesel in af te voeren, we kopen krab en zalm bij hen, en mogen hun schip bekijken. Imposante, kostbare kleine fabrieken. Het is een slecht seizoen voor ze, er is te weinig vis. De visstand wordt nauwlettend in de gaten gehouden door de overheid, de vis wordt geteld, en als er voldoende is in een bepaald gebied, dan mogen de vissers uitvaren daarheen. De tijd dat ze mogen vissen is gelimiteerd.  Bij terugkomst staan de gezichten sip. Het bewaken van het ecosysteem is er op gericht om op de lange duur ook nog vis te kunnen vangen, maar zorgt op de korte termijn zo nu en dan wel voor moppers. Dat is niet anders dan in Europa.

 

Hydraulics...

We zijn nu vier weken in Kodiak. Het leven bevalt ons hier heel goed. Voor de winter willen we hier niet blijven, dus zodra we deze week alles op orde hebben en er een goede weersvoorspelling is, gaan we naar Vancouver Island. We moeten de Golf van Alaska oversteken en afhankelijk van de wind verwachten we daar 7-10 dagen over te doen. We hebben een goede weersvoorspelling voor de komende week, een lekker rustig westenwindje. In de rug, dus helemaal goed. We zijn de baai nog niet uit als we merken dat de roeren opnieuw niet parallel blijven staan. Er zit niets anders op dan om het stuurboord roer weer uit te schakelen. Daarna komt de grootste teleurstelling als blijkt, dat de stuurautomaat deze situatie niet goed kan hanteren. De boot wordt niet goed op koers gehouden, loeft steeds op en vervolgens kunnen we slechts met grote moeite weer afvallen. Na 20 uur zien we dat het echt niet gaat zo en we draaien om, terug naar Kodiak. Onze plaats is nog vrij. We vragen alle  hydrauliek-experts van het eiland erbij, maar eigenlijk weet niemand wat er precies aan de hand is. Er komt steeds lucht in het systeem, maar de bron daarvan wordt niet gevonden. We zien geen lekkages. De cilinders worden opnieuw gedemonteerd en getest, we sluiten de pompen en de bypass kleppen een voor een af om ze afzonderlijk te testen, maar veel wijzer worden we daar niet van. We overleggen met onze expert in Nederland, een bedrijf in Seattle en de fabrikant in Frankrijk. Uiteindelijk komen we na weken op het punt om alle onderdelen van het hele systeem te vervangen (hoewel het meeste nieuw is). Alles moet in Frankrijk besteld worden en de levering gaat minstens drie weken duren. Tegen de tijd dat de installatie klaar is, zal het eind oktober zijn en dan is het te laat om de Golf van Alaska nog over te steken. Bovendien moeten wij voor 15 oktober het land verlaten, omdat ons visum dan verloopt. De havenmeester heeft een mooie beschutte plek voor ons geregeld. Om de anodes van de saildrives te vervangen huren we een duiker. We schakelen een caretaker in die in de wintermaanden een oogje in het zeil houdt. En dan vertrekken we voor een half jaar naar Amsterdam. In de winter gaan we ons beraden op nieuwe apparatuur die we te zijner tijd zelf mee zullen nemen. 

 

 

Hits: 1496

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.