Proeftransit door het Panama Kanaal

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Zondag 24 januari 2016

Nu we in Shelter Bay Marina liggen ontmoeten we veel cruisers die al eens door het Panama Kanaal zijn gegaan. De meeste verhalen zijn geruststellend,  maar af en toe komen  er toch ook (bijna)  ongelukken voor met schade aan de boot. Veel  cruisers bemannen eerst een keer op een collega- jacht voordat ze met hun eigen schip de doortocht  maken. Dat lijkt ons ook wel wat.

 De procedure van de doortocht ligt helemaal vast. Je  meldt je aan bij een agent die voor jou de link wordt met de Autoridad del Canal de  Panama (ACP) en de praktische zaken regelt. Er komt een official van de ACP om de boot te keuren.  De lengte wordt opgemeten, de dekklampen  geïnspecteerd, het toilet wordt gecontroleerd (er  moet een wastetank aan boord zijn) en de boot moet  gegarandeerd minstens 5 knopen kunnen maken op  de motor. Ben je langzamer, dan moet je het Kanaal  door worden gesleept. Als de boot goed bevonden is  krijg je een SIT, een transitnummer, en daarna mag  een datum voor de transit worden aangevraagd. Je  moet 4 mega-trossen huren van 22 mm dikte en 40  m lengte en 8 enorme stootwillen. Het is verplicht  om extra bemanning te hebben, want op elke hoek  van de boot moet iemand staan die zo'n zware tros bedient. De meeste jachten proberen collega-cruisers  te ronselen om te bemannen, maar je kunt ook  officiële line handlers huren. Gedurende de hele  transit komt er een officiële advisor aan boord, die  de leiding over het schip overneemt van de schipper.  De transit zelf beslaat meestal 2 dagen: je vertrekt 's  middags naar de eerste sluizen, overnacht op Lake  Gatun en gaat de volgende dag door de tweede set  sluizen. De line handlers blijven aan boord, de  advisors worden gehaald en gebracht door de ACP.  Je wordt geacht alle maaltijden en koele drankjes  (liefst cola) voor iedereen te verzorgen, en een lunch  met boterhammen wordt niet geaccepteerd. Je kunt  alle formaliteiten zelf regelen, maar voor 300 dollar  geven wij dit graag uit handen aan onze agent Erick.  Er blijven genoeg meer of minder stressvolle zaken  over om zelf te doen.

    

 

Na een paar dagen meren Jesse en John in hun  Contessa 'Sparrow' aan onze steiger in de marina  aan. Wij ontmoetten hen al eerder in Curaçao en  Santa Marta, Colombia. Aardige, typisch Engelse  jongens die in een notendopje, een 26 voets (8  meter) monohulletje, vanuit Schotland de  Atlantische Oceaan overgestoken zijn. Hun plan is  om door het Kanaal te gaan en vervolgens naar  Paaseiland te zeilen, ruim 3000 mijl de Pacific in  naar het zuiden, ...awesome.  Zij betwijfelen of hun bootje aan de eisen zal  voldoen. Een toilet hebben ze niet, maar die wordt in  portable vorm door Erick verhuurd. Een koelkast is  er evenmin, dus geen koude drankjes. De trossen en  stootwillen vormen naast de 4 extra personen die  meevaren een enorm gewicht en het is de vraag of  de 1 cilinder 10 PK motor de vereiste snelheid kan halen.  Maar met hun Engelse charme weten ze de keuring  goed te doorstaan. Ze vragen ons als bemanning  voor hun transit. Qua tijdstip komt het ons goed uit,  en Jesse en John zijn prima gezelschap, maar de  omstandigheden aan boord zijn wel erg spartaans in  onze ogen. Ze beloven ons de twee slaapplaatsen en  ach, waarom ook niet, we doen het. Ik zeg toe om  een pastamaaltijd voor 's avonds voor te bereiden.  We moeten onze eigen borden en bestek meenemen  en uiteraard slaapzakken.  De tocht wordt op het allerlaatste moment een dag  uitgesteld en dat is maar goed ook, want het regent  die hele dag. Maar de derde cruiser die zou  bemannen is de volgende dag verhinderd en dus  moet er in allerijl iemand worden opgesnord. Dat  lukt dankzij internet. Ze vinden Dennis, een  Amerikaan die zich in Panama heeft gevestigd en  dolgraag een keer door het Kanaal wil.

Op donderdag 21 januari is het zover. We  verzamelen om half 12 op Sparrow met al onze  spullen en varen naar de Flats, een ankerplaats in de  Bahia de Limon, vlak voor Cristobal Signal Station,  waar we vanaf 13.00 uur paraat moeten liggen om  de loods aan boord te ontvangen.

  We melden  Cristobal dat we er zijn en nuttigen een heerlijke lunch met wraps, bonen en guacemole. Er komt nog een jacht voor anker liggen. Tegen vieren komt de loodsboot en beide jachten krijgen een advisor aan boord. Door de heftige golfslag kost het onze loods behoorlijk wat moeite om aan boord te komen, want de loodsboot houdt terecht enige afstand om Sparrow niet te verpletteren. Onze loods blijkt een goedlachse creool te zijn, die met verbazing het scheepje inspecteert en bewonderend fluit als hij van de plannen hoort. Het is een uurtje varen naar de Gatunsluizen.

  De loods heeft voortdurend radiocontact met de ACP en informeert ons dat beide jachten aan een sleepboot moeten aanmeren in de sluis. Dat is gemakkelijk, want dan hoef je de lijnen niet in te halen. De Gatunsluizen bestaan uit 3 achter elkaar gelegen bakken (sluiskolken), waarin je 3x 9 meter omhoog gaat. Deze enorme partij water valt in 10 minuten naar beneden, dus je kunt je de turbulentie daarvan wel voorstellen. Eerst gaat er een enorm vrachtschip de sluis in, daarna de sleepboot waar ons collega-jacht aan vast maakt en als laatste maken wij aan dat jacht vast. Als de sluisdeuren open gaan maakt iedereen in omgekeerde volgorde weer los en vaart naar de volgende kamer. Met enige moeite houdt Jesse de Sparrow op koers in het wervelende water, alles verloopt soepel. Na de derde kamer zijn we op Lake Gatun. Dit is een gigantisch stuwmeer in de bergen, aangelegd door middel van dammen in de rivier de Chagres. Het is een zoetwater meer en we hadden ons verheugd op lekker zwemmen, maar dat wordt door de loods sterk afgeraden in verband met krokodillen.

    

We worden aan grote meerboeien vastgelegd en de advisor wordt op gehaald. Hij neemt de geserveerde lauwe 7-up mee om thuis in de koelkast te leggen.

Wij drinken een verdiend glaasje wijn en eten de pastamaaltijd. Om onze slaapplaatsen vrij te maken moeten enkele kratten aan dek worden gezet. Dennis slaapt in de voorpunt naast de gedemonteerde windvaan en heeft zo ongeveer evenveel ruimte als een mummie. Jesse en John moeten aan dek slapen. Normaal gesproken is daar al nauwelijks een vlak stuk om te gaan liggen, en nu ligt het ook nog eens vol met spullen en 4 trossen. John informeert bij het buurjacht of hij zijn slaapzak in hun gangpad mag uitrollen en dat vinden ze goed. Jesse en Dennis hebben een slechte nacht. Gelukkig regent het niet, in tegenstelling tot alle andere nachten tot nu toe in Panama. We moeten al weer vroeg op, want om half 7 komt de nieuwe advisor aan boord en we moeten alles weer opruimen en zorgen dat het ontbijt klaar staat (scrambled eggs volgens het voorschrift).

 De loods komt pas ruim na achten en we treffen het niet deze keer. Het is een humeurig heerschap die eerst informeert naar de maaltijden, het toilet (gelukkig hebben de jongens een gordijntje voor de portable weten te fabriceren) en de bootsnelheid en die pas wat ontdooit als hij de scrambled eggs voorgeschoteld krijgt.

We gaan op pad, eerst 4 uur op de motor over Lake Gatun, daarna nog een uur door de Culebra Cut, het uitgegraven kanaal, tot aan de Pedro Miguel Sluis. Daar moeten we om half 2 zijn. De loods let er scherp op dat we uiterst rechts in de vaargeul varen. Buiten de vaargeul kun je niet komen, want daar liggen onverwachte rotsblokken en afgezaagde bomen. Een zeiltje bijzetten om meer vaart te maken is ten strengste verboden, hoewel we de wind in de rug hebben. Af en toe worden we door een mammoetschip gepasseerd. Het is heet en we kunnen nauwelijks zitten op Sparrow. We krijgen een houten kont en verbranden. Het lauwe water en de 7-up dragen niet bij aan het comfort, maar het gezelschap van Jesse en John maakt alles goed. Wat een voorkomende, beleefde, super-engelse jongens.

In de tweede set sluizen ga je 3x 9 meter omlaag en dan liggen de jachten vóór de vrachtschepen. Dit keer zijn we het enige jacht in de sluis, onze buren zijn al verderop.  We worden de sluis in gedirigeerd en moeten aan een sleepboot aanmeren.

  Dan komt er een zogenaamde Panamax achter ons aan, dat is een schip met de maximale afmetingen voor het Panama Kanaal. De afmetingen van een sluiskamer zijn 110 voet breed (33.5 m), 1000 voet lang (320 m) en 41 voet diep (12 m). Aan weerszijden is er 50 cm over tussen wal en schip. Het schip wordt gemanoeuvreerd door electrische locomotieven aan weerszijden die over rails op de kade rijden en die met staalkabels aan het schip verbonden zijn. Het is zeer imposant als het gevaarte ons notendopje nadert en onwillekeurig slaken we een zucht van opluchting als we de treintjes op tijd achteruit zien gaan. Het kost 3 kwartier om het schip te positioneren. In de laatste 2 kamers van de Miraflores Sluizen liggen we 'center chamber'. Dat wil zeggen dat de boot midden in de sluis ligt met 4 lange lijnen naar de wal. Hierbij komen alle line handlers in aktie.  Op de kant staan aan weerszijden ook 2 line handlers die een dunne lijn met een zogeheten monkey fist er aan (voor het gewicht) naar je toe gooien. Je maakt de dunne lijn aan de grote tros vast en deze wordt vanaf de kant ingehaald en om de bolder gelegd. Over het werpen van die monkey fist doen allerlei indianen-verhalen de ronde, dus daar zijn we wel benieuwd naar. Je moet die bal vooral niet proberen te vangen en niet tegen je hoofd krijgen. In ons geval worden de lijnen over het voordek gegooid terwijl wij op veilige afstand staan. Zodra de sluisdeuren dicht zijn en het water gaat zakken moet je aan boord de lijnen vieren. Deze sluis heeft webcams en Jesse krijgt een sms van zijn vader in Engeland die ons kan zien liggen. Als de deuren weer opengaan wandelen de mannen op de kant met de lijnen waar de boot aan vast blijft in de hand, mee naar de volgende en laatste kamer. Daar leggen ze de lijnen weer om de bolder. De laatste uitdaging is om, als het schutten achter de rug is, die zware lijnen zo snel mogelijk weer aan boord te krijgen, voordat ze in de schroef terecht kunnen komen. Kortdurend hard werken voor de line handlers.

Alles is prima gegaan en er kan zowaar een lachje af bij onze loods. Hij feliciteert ons met de goede prestatie. We tuffen nog een uurtje naar Panama City, waarvan de wolkenkrabbers in de verte opdoemen.

 Volgens voorschrift moet Sparrow blijven dobberen tot de advisor is opgehaald, daarna mogen we naar de jachthaven waar wij van boord gaan. Wij moeten nog terug naar Shelter Bay, ruim 3 uur rijden. We hadden gedacht om met de bus naar Colon te gaan en dan verder met de taxi, maar het is inmiddels 6 uur geworden en donker. Aangezien Colon de meest onveilige stad in Panama is lijkt ons dat op dit tijdstip geen goed plan. We hebben gelukkig het telefoonnummer van een betrouwbare taxichauffeur bij ons. Hij komt ons ophalen en brengt ons veilig terug naar Madeleine. Volgende keer mag ze mee.

Hits: 2130