Joomla Template by Create Website

Wandeling op Klein Curaçao

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Zondag 11 oktober

Curaçao

We hebben een gezellige tijd op Curaçao. We ontmoeten Martin en Francis, rasechte Amsterdammers die ons zeer gastvrij onthalen in hun prachtige villa-met-zwembad uitkijkend over het Spaanse Water en die met ons een hele mooie trip maken over het eiland. Flamingo's aan de westkust en bij de noordpunt,  spectaculaire 'blow holes' en 'natural bridges'. We besluiten de tocht in het authentieke restaurant van "Jaantchie" op de Westpunt. De 80-jarige Jaantchie doet niet aan menukaarten, nee hij komt persoonlijk aan je tafel vertellen wat hij die dag serveert en doet daarbij alle dieren na en laat zijn vingers over je arm gaan als hij bij de leguaan aangekomen is.

Op een mooie maandagochtend maken we in onze marina de huwelijksinzegening mee van Leon en Frieda van de "Puff", op een stijlvol aangeklede steiger en een op en top blinkende Puff. De trouwjurk heeft anderhalf jaar stouwen in zoutwater atmosfeer goed overleefd en staat beeldig. Na het jawoord toeteren wij, verzamelde cruisers, luid op onze scheepshoorns.

We ontmoeten oude collega's en zeggen toe om voor de internisten een voordracht te houden in het St Elizabeth Ziekenhuis en enkele reumapatiënten te zien. 

Bonaire

In de herfstvakantie zullen Sander, Simone, Jasmijn, Roos en Julian naar Curaçao komen. Wij gaan in de tussentijd een uitstapje maken naar Bonaire. Omdat Bonaire ten oosten van Curaçao ligt, kan de tocht daar naar toe behoorlijk heftig zijn, nl tegen wind en stroom in. Als de wind een paar dagen wat afneemt (15 knopen in plaats van 25), gaan we op pad. Tussen Curaçao en Bonaire ligt Klein Curaçao, een onbewoond eiland met een vuurtoren erop, een scheepswrak op het strand aan de oceaanzijde en een prachtig zandstrand aan de beschutte kant. Daar worden veel dagtrips naar toe georganiseerd en daar willen wij een kijkje gaan nemen. Er naar toe kruisend merken we bij het overstag gaan dat de roeren nauwelijks reageren op de stuurwielen. Als Huib in de machinekamer gaat kijken blijkt er inderdaad geen overbrenging te zijn van de stuurinrichting naar de roeren en aan stuurboord is er olie gelekt uit de hydraulische cilinder. We moeten terug om dit in orde te maken. We kiezen er voor om naar Curaçao Marina te gaan, de enige marina in het Schottegat, direct in Willemstad, omdat daar veel nautische bedrijfjes zitten. Met enige moeite lukt het om het telefoonnummer van de marina te achterhalen en contact te krijgen. Natuurlijk is net het beltegoed van mijn lokale telefoon op als ik ons probleem heb uitgelegd, maar we mogen komen. We melden ons netjes bij Port Authority, krijgen toestemming om de Annabaai in te varen en zo tuffen we langs de kleurige kades van Willemstad  en onder de hoge Koningin Julianabrug door.

Handelskade, Willemstad

We meren af aan een vrije langszij steiger in de marina. Daar hebben we enorm geluk, want heel toevallig is daar een hydrauliek expert voor een klus. Hij biedt aan om te komen kijken en hij bevestigt het probleem wat Huib al had vastgesteld: de verbindingen tussen de cilinder en de slangen lekken. Huib had bij het vervangen van de cilinder al geconstateerd dat de bijgeleverde moeren niet goed pasten. Onze vriend maakt nieuwe verbindingen, installeert die en voilà! Binnen 2 uur klaar. Daarna is Huib nog uren bezig om het systeem te vullen en te ontluchten. Ook in de komende weken is hij daar voortdurend mee bezig, voor het hele systeem vrij van lucht is. Precisiewerk. De volgende dag gaan we in de herkansing op weg naar Klein Curaçao. Als ik nog even een kopje koffie wil zetten blijkt de gasfles leeg te zijn, dus ook die moet Huib nog weer even omzetten. We melden ons dit keer niet bij Port Authority, want eigenlijk zijn we inmiddels illegaal in Curaçao. We zijn immers al uitgeklaard en we hebben gister niet de moeite genomen om ons weer bij de douane te melden. Dat is nl een klus waar je gerust een halve dag voor uit kunt trekken. Het Schottegat is de werkhaven van Willemstad waar de grote Isla olieraffinaderij ligt, dus er is veel groot vrachtverkeer.  Als we vanuit de marina de hoek om komen het Schottegat in, liggen we ineens oog in oog met de "Rotterdam", een groot werkschip. Gauw in zín achteruit en aan de kant. Bij de uitgang van de Annabaai ligt weer een reus van een schip, zodat ik peentjes zweet en spijt heb dat ik me niet gemeld heb bij Port Authority. Dan begeleiden ze je nl naar buiten. Het is vrijwel windstil, een uitzondering, en we gaan op de motor naar Klein Curaçao. Heerlijk voor anker in azuurblauw water met een schitterend zandstrand voor onze neus. Lekker weer eens uitgebreid zwemmen. We relaxen een dag aan boord en willen nog een dag blijven om een wandeling over het eiland te maken. Maar de tweede avond komt er een raar bootje naast ons liggen met een druk over het dek heen en weer lopend mannetje die luid loopt te telefoneren en roept dat hij interessante lading aan boord heeft. In tegenstelling tot gisternacht liggen er geen andere boten meer in de baai. Wij voelen ons niet prettig, zien in gedachten al speedboten met ongure types arriveren, bellen de coastguard en besluiten om weg te gaan. Het is al donker, we halen het anker op en zetten koers naar Bonaire. Inmiddels is het weer flink gaan waaien en omdat we niet langs onze verdachte buurman willen varen moeten we via de noordkant om Klein Curaçao heen. Daardoor komen we op een ongunstige koers naar Bonaire uit: we moeten op de motor tegen wind en golven in stampen. Als we vroeg in de ochtend in het donker bij Bonaire aankomen kunnen we de moorings nog niet zien. Ter bescherming van het rif voor de gehele kust van Bonaire mag je nergens ankeren. Je moet gebruik maken van de moorings die voor de hoofdstad Kralendijk zijn neergelegd. We dobberen wat rond tot het licht wordt en leggen dan aan. Vanaf de boot kun je zo het heldere water in en snorkelen. 

Bonaire is onder water minstens zo mooi als er boven. We snorkelen op verschillende plekken en zien een enorme verscheidenheid aan vissen en koraal. Scubadiving is ongetwijfeld nog indrukwekkender, maar op mijn uitdrukkelijk verzoek wagen we ons daar niet meer aan (tot verdriet van Huib). Het eiland is erg droog, met imposante cactussen, zoutmeren vol met roze flamingo's en zoutpannen aan de zuidkust. Hier heeft zich ook weer een minder fraai stuk Nederlandse geschiedenis afgespeeld.

 
Huidige zoutwinning Bonaire

Bonaire was een Hollandse strafkolonie, waar criminelen en weggelopen slaven voor straf moesten werken in de zoutwinning. Slaven stonden blootsvoets in de zoutpannen en moesten met pikhouwelen of blote handen zoutbrokken afbreken, in de brandende zon. Ze sliepen in hun natte zoute kleren in primitieve zelfgemaakte hutjes van bladeren.

 
Slavenhuisjes met (oranje) obelisk

Zij noemden dit gebied  "De Witte Hel". Dertien jaar voor de afschaffing van de slavernij heeft de West Indische Compagnie 2-persoons slavenhutten laten bouwen, naar aanleiding van internationale kritiek op de slechte behandeling van de slaven!

 

 

Washington Slagbaai National Park

Voor een tocht door het Washington Slagbaai National Park huren we een pickup, en dat is geen overbodige luxe op de dirt roads daar. We zijn blij dat we het er zonder lekke band van af brengen met al die scherpe stenen en gemene cactusstekels op de weg.

 

  

Klein Curaçao

Klein Curaçao, vuurtoren

Op de terugweg naar Curaçao willen we weer naar Klein Curaçao, want we zouden daar immers nog rondwandelen. Op zaterdag 10 oktober komen we daar aan het eind van de middag aan, het anker graaft zich prettig in de zandbodem.  Zwemmen, een biertje, hapje eten. Dan valt het Huib ineens op dat we dwars op de wind liggen, die inmiddels flink is toegenomen. Bij ankeren is dat onmogelijk, omdat de neus van de boot altijd in de wind gaat liggen. Als we op de dieptemeter 105 meter zien staan in plaats van 5 meter weten we het zeker, het anker is losgekomen en we drijven af. Het is een stikdonkere nacht zonder maan. Lang leve de kaartplotter, waarmee je je kunt oriënteren. We halen het anker op en er zit niet anders op dan dat we naar Curaçao doorvaren, want hier vertrouwen we de bodem niet meer in deze harde wind. We waren van plan om in Curaçao te gaan ankeren in het Spaanse Water, maar de ingang vanaf zee daar naar toe is tricky in het donker, omdat de doorgang nauw is tussen een zandbank aan stuurboord en rif aan bakboord. Omdat onze vorige track op onverklaarbare wijze uit de plotter verdwenen is durven we daar in het donker niet in te varen. Je weet nooit of de elektronische kaart 100% nauwkeurig is. We kiezen voor de Fuikbaai, waarvan de ingang minder moeilijk is. Maar omdat we daar nog niet eerder geweest zijn, is het in het donker toch moeilijk om je te oriënteren. Gelukkig blijkt de kaart goed overeen te komen met de werkelijkheid en met de coördinaten uit de pilot, een lichtenlijn, boeien en RADAR komen we goed binnen. Om half 11 's avonds liggen we solide achter ons anker en duiken ons bed in. Die wandeling op Klein Curaçao zit er voor ons niet meer in... ?

 

Hits: 1771

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.