Trip rond Kodiak Island, AK

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Trip rond Kodiak Island

 
Stuurt goed!

Op 11 mei is het zo ver: we hebben de try outs achter de rug en gaan ons verder van ‘huis’ wagen om te kijken hoe de besturing van Madeleine zich houdt. Het is prachtig zonnig weer met een lekkere wind. We zeilen naar Afognak Island, ten noorden van Kodiak Island gelegen. We genieten volop van deze ervaring, wat is het lang geleden dat we heerlijk hebben kunnen zeilen! De boot blijft goed op koers, ook met de stuurautomaat, en de roeren blijven parallel staan. We durven het haast niet te geloven. We gaan ankeren in Kitoi Bay. We liggen in een privé baaitje waar net plaats genoeg is voor één schip. Het is er doodstil, op het geruis van een riviertje met stroomversnelling na. Dit is het gebied waar over een paar maanden de zalmen in groten getale binnen zwemmen, zodanig dat het water rood gekleurd is en je ‘over de vissen kunt lopen’.

Zicht op Kodiak Island, AK

De levensloop van de zalm is als volgt: miljoenen eitjes worden in een rivier gelegd. Deze eitjes komen in een paar maanden uit, de kleine visjes blijven 1-2 jaar in zoet water. Als ze groot genoeg zijn en rijp voor zout water vertrekken ze naar de oceaan. Daar voeden ze zich met plankton en na 3-4 jaar komen ze terug, naar dezelfde rivier als waar ze geboren zijn. Ze zwemmen de rivier op en na het leggen van de eieren sterven ze. De dode zalmen zijn voedsel voor alles wat in het water leeft, onder andere voor hun eigen nakomelingen. Ze zitten vol met waardevolle nutriënten uit de oceaan en op deze manier heeft zich een mooi ecosysteem ontwikkeld. Natuurlijk komen niet alle zalmen terug: uiteraard wordt een deel door de vissers gevangen en als ze hun geboorte-rivier opzwemmen staan de beren klaar om ze met hun blote poten uit het water te vissen. Vis is voor beren het favoriete voedsel, maar in tijden dat ze geen vis kunnen vangen voeden ze zich met bessen en gras.

Er zijn vijf zalmsoorten: sockeye (red salmon), coho (silver salmon), chinook (King salmon), chum (dog salmon), humpback (pink salmon). Van de ‘pinks’ moeten de vissers het hebben. Het is niet de beste zalm, maar econonomisch gezien wel de belangrijkste, want verreweg het grootst in aantal. Vorig jaar bleven de pinks om onverklaarbare redenen weg, hetgeen resulteerde in een dramatisch slecht seizoen voor de vissers.

Voor elke vissoort heeft de professionele visser een licentie nodig. Decennia geleden werden deze licenties van staatswege verschaft, nu moeten ze gekocht worden. Daar zijn miljoenen dollars mee gemoeid. De jonge vissers van Kodiak kunnen alleen een rendabel bestaan opbouwen als er iemand in de familie is die hen op zijn licentie laat vissen. Ook als sportvisser moet je een licentie hebben. De mensen hier vinden het onzin dat je als cruiser een licentie koopt voor de enkele vis die je ooit vangt, maar voor de zekerheid hebben wij er toch maar één aangeschaft. We willen ons visum niet in gevaar brengen door illegale praktijken. We hebben vistuig gekocht waarmee we op halibut kunnen vissen. Halibut is een schol-achtige vis die op de zeebodem ligt. Je hangt een haak aan een gewicht net boven de bodem en beweegt die regelmatig op en neer. Van een bevriende visser hebben we een aantal professionele haken gekregen. In Kitoi Bay hangen we de lijn 24 uur over boord, maar de halibut hapt niet toe.

In Kitoi Bay is een zalm opkweek farm gevestigd naast een riviertje. Daar wordt een deel van de zalmen (ongeveer 20%) die eieren komen leggen gevangen, de eieren worden geoogst en opgekweekt. De visjes worden zo lang als nodig is in zoet water bassins gevoed en als ze rijp zijn zwemmen ze zelf door het aangelegde systeem de baai in, naar het zoute water. Van elke zalmsoort wordt een vastgesteld aantal eieren geoogst en opgewerkt. De overige vissen (80%) worden met rust gelaten. Op deze manier wordt een groter rendement behaald van de eieren, zodat de wilde zalm op peil blijft. Van de miljoenen eieren die één vis legt blijven namelijk maar één of twee vissen over! Omdat elk visje wat de zout water baai inzwemt zodra het daar aan toe is, geteld wordt, weten ze precies hoeveel vis er over een paar jaar terug verwacht mag worden. Ook naast de kwekerij staan de beren klaar om toe te slaan.

Wij krijgen een rondleiding over de kwekerij en hebben een ontmoeting met een grijze vos. Op dit moment zijn er nog geen volwassen zalmen. We zien bassins met kleine visjes. Het jonge echtpaar wat de kwekerij runt woont hier 365 dagen per jaar. In het hoogseizoen zijn er extra medewerkers. Eén keer per week worden hun boodschappen uit Kodiak gebracht door een watervliegtuigje, een enkele maal per jaar gaan ze zelf helemaal naar Kodiak, met een zogenaamde skiff (open motorbootje) of een vliegtuigje. We ontmoeten veel (jonge) mensen die gegrepen zijn door de rust en het leven met de natuur in Alaska en hier hun afgelegen bestaan opbouwen. Na een paar dagen verlaten we Kitoi Bay. We varen langs de kust van Afognak naar Back Bay. Daar liggen we in een enorme baai met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van Kodiak. Er zwemmen veel zeeotters om ons heen. Hoewel die beesten heel nieuwsgierig zijn en relatief lang naar je blijven kijken is het moeilijk om ze goed te fotograferen. Ze duiken altijd net onder water, om weer heel ergens anders boven water te komen. Het zijn geinige dieren, waar je niet op uit gekeken raakt. Net als van dolfijnen word je er blij van.

  
Kitoi Bay, Afognak, AK

De volgende dag kunnen we Kodiak niet meer zien liggen: het is zwaar bewolkt, grijs weer en het gaat regenen. We blijven een dagje liggen, maar als het weer niet opklaart varen we een stukje verder naar Port Lions, een kleine nederzetting op Kodiak Island. Anderhalf huis en een kleine jachthaven. Daar hebben de inwoners hun bootjes liggen. Iedereen op Kodiak heeft een bootje, want iedereen houdt er van om te gaan vissen of whale watchen. Na acht dagen gaan we terug naar Kodiak. Het is pokkenweer geworden, de wind trekt flink aan. We moeten door een nauwe passage en langs verschillende rifs. Je moet hier je tocht goed plannen in verband met de sterke stroming. Van te voren moet je je route op de kaart uitzetten en je vooral onderweg in de regen niet laten verleiden om een hoekje af te steken.

Voordat we deze trip gingen maken kwamen we er achter dat onze kaartplotter kapot was. De plotter is een electronische kaart die buiten naast het stuurwiel is gemonteerd waarop je je route uitzet en precies kunt zien hoe je vaart. We twijfelden nog of we dit instrument zouden vervangen, omdat we ook op de laptops en tablets kaarten hebben, maar nu weten we het zeker: voor de veiligheid heb je dit nodig. Dus we bestellen een nieuwe, wat wel betekent dat we daar minstens een week op moeten wachten. Dat is geen straf, we hebben een gezellige tijd met onze vrienden Tom en Aldona. We wonen een concert bij van de lokale country & western band, verrassend goede gitaristen! Rond Memorial Day nemen we deel aan het jaarlijkse Crab Fest, wat het begin van het seizoen inluidt. We laten ons de clam chowder, scallops en King Crab goed smaken. Van onze buurman visser krijgen we verse Black Cod zo uit de Bering Zee, die smelt op je tong. We worden verwend.

Ons plan is om begin juni te vertrekken en diverse ankerbaaien in de buurt aan te doen. Daarna scharrelen we langs de kust van het vaste land omhoog naar Prince William Sound, bekend van de olieramp met de Exxon Valdez in 1989. Dat moet het mekka van de cruiser zijn, daar willen we een paar weken doorbrengen, alvorens de reis te vervolgen naar Zuidoost Alaska en British Columbia. Om dat te bereiken moeten we de Golf van Alaska oversteken.

Zodra je hier de hoek van Kodiak om vaart heb je al geen telefoonbereik meer, laat staan internet. Dus het zal wel even duren voordat het vervolg van onze avonturen op deze website verschijnt.

 

Hits: 307