Joomla Template by Create Website

Rabat, Marokko

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Donderdag 6 november

Van 19 tot 24 oktober hebben we in Lagos gelegen, voor de installatie van de watermaker. In plaats van de geplande 2 dagen nam dat 4.5 dagen in beslag, omdat er een en ander voor verbouwd moest worden. Uiteindelijk kwam dat keurig voor elkaar en sindsdien hebben we heerlijk zacht drinkwater, wat niet gechloreerd is. Terug naar Portimão voor de laatste voorbereidingen voor vertrek, nog  een tochtje naar Alvor, een dorpje aan een droogvallende baai, zodat je je in de Wadden waant en op maandag 27 oktober een afscheidsborrel aan boord van Madeleine, met Dick en Tineke en enkele andere vrienden, die we in Portimão  hebben leren kennen.

Op dinsdag 29 oktober zijn we vertrokken naar Rabat. De afstand bedraagt 200 mijl en om bij daglicht te vertrekken en aan te komen is het gebruikelijk om eind van de middag af te varen. De eerste avond en nacht zou er een flinke wind staan, die daarna zou afnemen. Dat klopte ook. Al geruime tijd stond er een  oostenwind en omdat deze wind zich door de Straat van Gibraltar perst wordt hij extra versterkt en veroorzaakt behoorlijke golven, tot ver naar het westen. Binnen een half uur was ik zeeziek, omdat we er niet aan gedacht hadden Primatour in te nemen. De koers was op zich net bezeild, we voeren hoog aan de wind, maar de golven kwamen van opzij in en waren zo hoog en onberekenbaar dat we steeds uit het roer liepen. Nadat het donker werd en we de golven niet meer konden zien werd het nog moeilijker. De wind nam verder toe, zodat we moesten reven, maar er was geen sprake van dat Huib zich daarvoor op het voordek zou begeven, zo ging het tekeer. Er zat niets anders op dan de zeilen te strijken en verder te gaan op de motor. Inmiddels waren we allebei behoorlijk beroerd van het gedreun, het geslinger en de harde klappen. Het was een stikdonkere nacht, waarin we diverse uitwijkmanoeuvres moesten maken voor vrachtschepen naar Gibraltar. De volgende ochtend bleek dat de grootzeilval zich om de masttop had geslingerd, zodat we de zeilen niet konden hijsen, want nog steeds was de zee te bumpy om iets op het voordek te doen. Pas toen we ten zuiden van de Straat van Gibraltar kwamen, woensdag tegen middernacht, werd de zee kalmer. Dat werd een mooie rustige nacht met maan en sterren. Helaas werd het extra rustig omdat halverwege de nacht de bakboordmotor uitviel. De volgende ochtend kon Huib de grootzeilval los slingeren, dat was in elk geval een probleem minder. We lagen inmiddels vlak voor Rabat en het is de gewoonte om je te melden bij de jachthaven voordat je de rivier op vaart. Die stuurt vervolgens een loodsboot om je te begeleiden. Dat kwam goed uit. Met 1 motor kunnen we goed varen, maar niet goed manoeuvreren. De bocht naar bakboord was geen probleem, maar naar stuurboord konden we niet goed draaien. Ons idee was dat ze ons waar nodig een duwtje in de goede richting zouden geven, door aan onze bakboordkant te gaan varen. Leg dat maar eens uit in het Frans! De loodsen hadden besloten dat ze ons zouden slepen en stonden al klaar met de tros.

Sleep naar binnen

Dat was pas eng. Tussen de havenhoofden stond behoorlijke swell naar binnen toe (het was opkomend water) en uiteraard kregen wij het eerst de achteroplopende golven, waardoor wij met een noodgang op het loodsbootje afkwamen (3x zo klein). Daar schrokken zij zo van dat ze vol gas gaven, waardoor wij met een enorme ruk achter hen aan getrokken werden op het moment dat de golf hen bereikte en wij achterbleven. Na een paar keer knapte de sleepkabel bij hen aan boord en het duurde een tijd voor ze hem weer vastgemaakt hadden. Intussen lagen wij tussen de havenhoofden te dobberen. Eenmaal op de rivier ging het beter.

 

 

Het binnenvaren was spectaculair, er ligt een groot oud fort aan de monding van de rivier (vroegere piraten), veel kleine vissersbootjes naast de vaargeul en uiteraard trokken wij veel bekijks. In de jachthaven moet je eerst officieel ingeklaard worden door politie en douane aan een speciale steiger, voordat je naar je ligplaats mag. Dat verliep boven verwachting soepeltjes, er kwamen geen snuffelhonden of gezondheidschecks aan te pas, zoals wij van anderen hadden gehoord. Bij inspectie van de BB motor bleek dat het voorfilter veel troep bevatte. De meeste problemen van dieselmotoren worden veroorzaakt door brandstofvervuiling. Dat hebben wij al diverse malen meegemaakt. Vandaar dat we afgelopen winter onze brandstoftanks en leidingen hebben vernieuwd en extra filters hebben geplaatst. En nu dit! Huib ging aan de slag met het verwisselen van de filters, waarna er eindeloos veel lucht uit het systeem bleef komen. 24 uur zijn we bezig geweest om lucht te verwijderen (zgn bleeden), waarna de motor het steeds even deed. Uiteindelijk hebben we er een mechanicien bij gevraagd, die de leidingen heeft uitgezogen met zijn mond (!) en het filter wat strakker heeft aangedraaid, met helaas ook slechts kortdurend resulaat. Na intensief speurwerk heeft Huib een lekkende leiding ontdekt, en gedemonteerd om te vervangen. Een dergelijke slang blijkt hier echter niet te krijgen te zijn en de mechanicien heeft hem weer gemonteerd. Zag er niets bijzonders aan en vond dat een beetje lekkage mag. Er zal de komende tijd nog wel meer lucht ontsnappen volgens hem, omdat we de filters niet 'nat' gemonteerd hebben. Hij bezweert ons dat de motoren prima zijn en dat we ons geen zorgen hoeven te maken. Hij maakt de indruk dat hij weet waar hij over praat, maar wij blijven ons toch afvragen waarom de motor er mee gestopt is.

De jachthaven ligt aan de noordkant van de rivier de Bouregreg, in de stad Salé. Aan de zuidkant ligt Rabat. Salé is traditioneler dan Rabat. Op loopafstand is de medina, de oude ommuurde stad met de nauwe straatjes en de markten.

Geweldig leuk om daar rond te scharrelen. Heel veel groenten, fruit, gedroogde vruchten, noten, kruiden, vlees en vis. En troep (honderdhandse electrische apparaten, oude schoenen, kleding), speelgoed, kleden, houtsnijwerk etc etc. Helaas mag je geen foto's maken. Stiekem van een afstandje, een beetje buiten de muren, hebben we snel een paar opnames gemaakt.

Een supermarkt hebben we tot nu toe niet kunnen vinden, en uitgestald vlees of vis op de markt kopen leek ons geen goed idee. Dus hebben we vandaag gedaan wat iedereen doet: je wijst een mooie kip aan die ter plekke wordt onthoofd, ontveerd en schoongemaakt. Strot, maag, hart en lever krijg je mee in de zak. Verser kan het niet. 

In Rabat hebben we de Qasbah des Oudayas (twaalfde eeuw, oud piratennest) bezocht, de Tour de Hassan (moest ooit 100m hoog worden, toren van de grootste moskee ter wereld; is er niet van gekomen) en het Mausoleum waar de koningen begraven liggen.

Het is hier tamelijk relaxed, je wordt niet de hele dag belaagd door mensen die zich als gids opdringen. Maar toen we ons iets te enthousiast hadden laten tonen hoe berberkleden werden geknoopt kwamen we niet weg zonder euro's achter te laten en vandaag zijn we toch ook lelijk afgezet bij de bezichtiging van de Grote Moskee.

We hebben enkele dagen met regen en één dag met storm gehad. Over enkele dagen trekken we verder, waarschijnlijk naar Mohammedia, vlakbij Casablanca.

 

Lagos

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Maandag 20 oktober

In Portimão ontmoeten we Dick en Tineke, zeilvrienden met wie we in 2005 veel lief & leed hebben gedeeld in de Cariben: eerst wekenlang klussen aan onze boten in de hitte in Trinidad en daarna op de eerste de beste zeiltocht naar Tobago getroffen door de bliksem. Dat schept bepaald een band. Zij hebben na de verkoop van hun schip een appartement gehuurd in de Marina van Portimão en zij maken ons wegwijs in de stad, de winkels, de overdekte markt, de verschillende watersportbedrijven. We onderzoeken de mogelijkheid om een tweede stuurautomaat te laten installeren, als back up op de lange oversteken. Dat blijkt niet zo eenvoudig te zijn als wij hadden gedacht, want er moet dan in het hydraulische systeem geintervenieerd worden. Daar zijn wij erg huiverig voor geworden. Dit systeem is namelijk de afgelopen winter geserviced, en daarna zijn de roeren enkele malen volledig geblokkeerd geraakt tijdens proefvaarten op het IJsselmeer, wat tot benauwde momenten leidde vlak voor de basaltblokken van Het Paard van Marken. Dit werd waarschijnlijk veroorzaakt door luchtbellen in het systeem. Inmiddels zijn die kennelijk verdwenen, want we hebben geen problemen meer ervaren. Maar om nu een goedwerkend systeem uit voorzorg die misschien niet nodig is, te ontmantelen en ons wellicht problemen op de hals te halen, gaat ons toch te ver. We besluiten om er van af te zien. We orienteren ons omtrent een watermaker. Oorspronkelijk hadden we het plan om die in Trinidad te laten installeren, maar hier lijkt dat ook een goede plek daarvoor te zijn. Met een watermaker maak je drinkwater uit zeewater, 50-60 liter per uur, zodat je wat dat betreft onafhankelijk bent en verzekerd van goede kwaliteit. Na veel wikken en wegen kiezen we een watermaker van het merk Schenker. Hij wordt besteld, moet uit Italië komen, dat duurt een week.

In Portimão treffen we ook onze goede vrienden Jan en Clas, die op vakantie zijn in Vale do Lobo waar ze een appartement hebben. Ze komen een dagje bij ons op bezoek en met de bijboot gaan we tussen de buien door naar het dorpje Ferragudo aan de overkant van de rivier om met heerlijke tigerprawns te lunchen. Ze brengen een fiere Nederlandse vlag voor ons mee, zodat we er weer fatsoenlijk bij liggen. Onze vlag was weggewaaid en we moesten ons behelpen met een klein gastenvlaggetje wat we in Frankrijk op de kop getikt hadden. Geen gezicht. In de week daarna halen ze ons op voor een tweedaags uitstapje. We bezoeken Lagos, Silves en Loulé en overnachten in Vale do Lobo. Wat een groot bed, en die luxe van een ligbad! Jan doet zijn uiterste best om ons vol te stoppen met allerlei heerlijks, uit angst voor ondervoeding. Het weer is de hele week al erg wisselend, er gaat een depressie over, maar gelukkig is het op woensdagochtend heerlijk zonnig, zodat we een strandwandeling kunnen maken langs de indrukwekkende roodbruine kust van Vale, een prachtig beschermd natuurgebied. Uiteraard weer koffie met appeltaart in de familie-strandtent van de Mekels. Het is een merkwaardige sensatie om zo uit ons bootleven te stappen en de terugkomst aan boord is kortdurend moeilijk.

We klussen uiteraard weer aan boord, doen de was van een maand en gaan de boot polishen. De laatste verfbeurt van Madeleine dateert uit 2005 en dat is te zien. Met het polishen kun je veel vuil en strepen wegkrijgen en Madeleine gaat weer glanzen, maar het is a hell of a job. Dick vraagt zich af of we haar soms willen verkopen dat we ons zo uitsloven, maar wij voelen ons schuldig dat we haar in dit opzicht zo verwaarloosd hebben de afgelopen jaren.  

Lagos
Lagos, Algarve, Portugal. Wij vliegen boven het fort bij de haveningang.

 

 Op maandag 20 oktober worden we in Lagos verwacht, bij het bedrijf Sopromar, voor de installatie van de watermaker. Die is zowaar keurig op tijd gearriveerd. Lagos ligt aan dezelfde baai als Portimão. We varen er zondags heen. Wat is het heerlijk om weer eens te zeilen en op open water te zijn. Wat ga je dat missen na 2 weken verblijf in een jachthaven!

Sopromar had het van te voren niet nodig geacht om aan boord te komen kijken of de watermaker geplaatst zou kunnen worden en als de box aan boord getild wordt slaat de schrik ons om het hart en hen even later ook, als ze binnen komen kijken. Het ding past van geen kanten op de plek waar wij hem gedacht hadden. Na veel gepuzzel wordt er een oplossing bedacht: hij zal geplaatst worden onder het 'logeerbed', met opoffering van enkele kastjes. Daarvoor moet een groot paneel met kasten gedemonteerd worden en om dat vrij te krijgen ook een deur inclusief kozijn. Vervolgens moet er een tafel ingelamineerd worden waar het ding op moet worden gemonteerd. Het werken met glasvezels is vies en schadelijk, en daarvoor moet de hele ruimte leeggehaald worden. Dus we zitten plotseling met een groot tweepersoons matras op het dek.

Watermaker 
Watermaker in aanbouw

Gelukkig is het mooi droog weer. Kan dit ook weer eens lekker luchten. De bakboordromp ligt helemaal open en is voor ons onbegaanbaar geworden. We zijn onder de indruk van de werklui, die punctueel zijn, alles overleggen, schoon werken en een professionele indruk maken. We hebben voor het eerst sinds Póvoa de Varzim weer internet aan boord, zodat ik er eindelijk toe kom om de website bij te werken en jullie bij te praten. 

Porto & Lisboa

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Op 26 september zijn we vanuit Póvoa de Varzim met de gloednieuwe metro, waar ze erg trots op zijn, naar Porto gegaan. Een uurtje rijden door groen landschap.

 
Casa di Musica, Rem Koolhaas

Onze favoriete manier om snel een indruk te krijgen van een stad is dmv een bustoer in een open dubbeldekker. Je kunt dan uitstappen waar je wilt en later de draad weer oppikken. We wilden graag de Casa di Musica bezichtigen, een van de zeven architectonische wereldwonderen, ontworpen door onze landgenoot Rem Koolhaas. We konden er wel in, maar de rondleiding van die dag had al plaatsgevonden en de voorstelling van die avond (Fado) was al uitverkocht ...pech. Lunch in het oude gedeelte van Porto, Gaia, waar de portwijnhuizen zijn. Prachtig aan de Douro gelegen, met indrukwekkende bruggen over de rivier.

 

  
  
Douro port
Boten in de Douro

Het was een heerlijke zonnige dag. De volgende dagen was er wisselende wind, zodat we regelmatig de motor moesten gebruiken. Via Aveiro, waar we voor anker lagen met nog 2 NL schepen (nota bene), Figueira de Foz, Nazaré naar Cascais. We hebben twee dagen langs eindeloze zandstranden gevaren, waar je niemand ziet en waar nauwelijks bebouwing is. Zuidelijker is de kust weer veel rotsachtiger. Als er wind stond, dan was die meestal achterlijk, zodat we onze spinaker weer konden gebruiken. Na de vorige keer heeft Huib verfijningen aangebracht in de schootvoering en met enige oefening kregen we het zeil steeds goed naar beneden, zij het met veel krachtsinspanning. De laatste etappe naar Cascais, de badplaats aan de monding van de Taag, leggen we full speed af met de spi. We ankeren voor de kust in een prachtige baai in een mooie zandbodem. Het is inmiddels haast tropisch weer geworden. We besluiten om Lissabon te bezoeken vanuit Cascais.

 
  
Just skating...
Lisboa view

Onze pilot (handboek) is vrij somber over de mogelijkheid om in één van de marina's in de stad een plek te bemachtigen, en dan hoef je met een catamaran al helemaal niet aan te komen! Met de trein gaan we naar Lissabon (1 en 2 oktober), waar we midden in het oude centrum aan komen op de Cais do Sodré.

 

Zomaar een huis

Ook daar weer een bustoer die ons langs prachtige parken voert, indrukwekkende gebouwen, de Tôrre de Belém (een verdedigingstoren uit de Middeleeuwen) en langs de Taag (hier Rio Tejo genoemd). We wandelen door de oude buurten (Alfama), het tegen een heuvel gelegen Parque Eduardo VII met verpletterend uitzicht over stad en rivier, en bezoeken de overdekte markt. We vergapen ons daar aan het prachtige tegelwerk. De Portugese azulejo's (tegels) worden niet alleen gebruikt voor interieur, maar ook om huizen aan de buitenkant mee te betegelen. Lissabon is een schone, prettige stad, het verkeer is naar ons idee vrij rustig. Zoals onze pilot het zo treffend verwoordt: an ancient city remarkable for its slightly dilapidated beauty. Het is heerlijk om na een lange dag in de warme stad weer terug te komen op Madeleine die rustig in het schone water ligt te dobberen met frisse lucht om zich heen.

   
...wijsheden
Tegeltjes

Op 3 oktober staan we vroeg op om verder te gaan naar Sines.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben al een paar keer naar onze ankerketting gekeken, omdat die bij het draaien van de boot (bij het omkeren van het tij) een bonkend geluid maakte wat we niet kennen. Het anker lag echter als een huis, zoals het hoort zijn we geen millimeter van onze plek gekomen al die dagen. Nu lukt het niet om de ankerketting binnen te halen. We doen dat met een electrische lier. Een stukje binnenhalen lukt, maar iedere keer schiet de ketting weer overboord. Totdat we ontdekken dat de bridle snaarstrak gespannen staat. De bridle is een V van touw die vanaf de beide boegen aan het afhangende deel van de ankerketting vastgezet wordt, om de krachten wat beter te verdelen en de boot goed te laten zwenken achter de ankerketting. De bridle blijkt ergens achter te zitten en we krijgen hem niet los. Op een gegeven moment is hij doorgeschavield en dan is ook de spanning van de ankerketting af. Nu schiet de ankerketting helemaal van de lier af en racet het water in: 80 meter ketting, het uiteinde zit met een harp aan de bodem van de bakskist. Op zo'n moment merk je dat er veel meer stroom staat dan je denkt. En natuurlijk ook enige branding, zo vlak bij de kust. Huib begint de ankerketting handmatig binnen te trekken. Dat is behoorlijk zwaar werk, en na zo'n meter of 40, als de zaak weer veilig gesteld is, borgt hij de ketting om even op adem te komen. Dan kunnen we de lier weer in orde brengen en de rest van de ketting weer electrisch ophijsen. Huib kan gelukkig daarna de rest van de dag rustig gaan zitten, want er is geen wind en we moeten motoren. Hij maakt onderweg een nieuwe bridle. Ik hoor allerlei waarschuwingen op de marifoon over schietoefeningen, en we komen ook een grote oorlogsbodem tegen, maar ik kan niet helemaal goed uitmaken waar precies de oefeningen gehouden worden. Ik kan de gegeven coördinaten niet goed horen. Als we een kaap ronden en ik nog eens goed op de kaart kijk, blijkt dat we middenin een 'Firing Practice Area' zitten! Ik zet koers om er zo snel mogelijk uit te komen, maar het is een benauwd uurtje.

Vasco da Gama

Eind van de middag komen we in Sines aan, wat de geboorteplaats is van Vasco da Gama. We liggen onder zijn wakend (standbeeld) oog in de baai die naar hem genoemd is voor anker. Heerlijk zwemwater. Huib schrikt van de pokkenaangroei aan rompen en schroeven. De volgende dag brengen we een bezoek aan het plaatsje en daarna gaat Huib de schroeven schoonmaken. We kopen verrukkelijke Dorado's op de markt.

Op 5 oktober staat de laatste etappe naar Portimão op het programma, 86 mijl. Vanwege de visstaken willen we liefst voor het donker in Portimão aankomen, wat betekent dat we in de ochtendschemering weg moeten varen. Huib staat op de boeg om naar visstaken te speuren. Als het helemaal licht is hijsen we de spi. Geleidelijk neemt de wind toe en ruim voor Cabo de São Vicente halen we hem omlaag. Het waait dan inmiddels zo hard dat we op de genua bijna net zoveel snelheid maken. We ronden de kaap, de meest westelijke punt van Portugal om half 3 's middags en varen dan aan de wind op de genua naar Portimão. Prachtige indrukwekkende rotspartijen bij Vicente en Punta de Sagres. De wind neemt toe tot 33 knopen, we moeten zelfs nog reven, we schieten met 12 knopen door het water. We passeren een allerakeligst visveld wat we net op tijd in de gaten krijgen en leggen om 7 uur 's avonds in de schemering aan in de Marina de Portimão. Hier zullen we een tijdje blijven.    

Povoa de Varzim, Portugal

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Donderdag 25 september

Never a dull moment, zelfs op een zonnige zeildag met de wind van achteren, gister van Baiona op weg naar Porto. Na het zetten van de spinaker waren we daar zo mee bezig, dat we één van de zeer vele visstaken misten. Die zette zich vast in ons stuurboordroer. Daardoor werd Madeleine niet goed meer bestuurbaar en loefde op.

 
Symmetrische Spi

De truc van een voordewindse spi is dat je hem alleen op die koers voert. Als je door oploeven met halve wind komt te varen, komt er zoveel kracht in het zeil te staan dat je het niet meer kunt strijken (naar beneden halen). Voor het strijken trek je een hoes om de spi naar beneden en als hij netjes in de hoes zit laat je het hele zaakje zakken. Die hoes kreeg Huib met geen mogelijkheid naar beneden getrokken. Dus het zeil bleef met alle kracht hoog boven de boot waaien. Ik probeerde nog aan de schoot te trekken, maar die glipte door mijn vingers met veel blaren als gevolg. Uiteindelijk hebben we het losse zeil naar beneden laten zakken. Dat valt dan als een enorme parachute in het water, en met veel moeite hebben we het weer aan boord kunnen krijgen zonder scheuren. Toen de visstaak nog. Huib waagde zich op de transom (achterkant van de boot waar je dicht bij het water kunt komen), werd in no time door de golven overspoeld en drijfnat, kon de staak wel grijpen maar niet lostrekken van het roer. Toen hebben we de dinghy in het water laten zakken, tussen de transoms in. Huib er in, wat een hele toer was, want de golven sloegen de dinghy steeds half onder Madeleines kuip. Dus steeds bukken om een hersenschudding te voorkomen. Met een mes wist hij het grootste deel van de staak er af te snijden, maar er bleef nog een stuk stok met touw om het roer zitten (wel jammer van iemands nering). Daar kon hij vanuit de dinghy niet meer bij. Huib is echt wel stoer, trok zijn duikpak aan, flippers, bril, touw om zijn middel en is het water in gegaan om het roer vrij te maken van de laatste troep. Anderhalf uur later konden wij onze weg vervolgen, op de genua dit keer. Dat ging nog snel genoeg, maar inmiddels was het wel stikdonker geworden voor wij een haven bereikten, ic Povoa de Varzim (ankerplaatsen zijn er hier voor de kust nauwelijks). Geen nauwkeurige kaart, ondiep water, weinig ruimte, maar prima gegaan. Vandaag drogen we hier onze spullen en genieten van de heerlijke Portugese zon. Morgen gaan we met de metro naar Porto.

Baiona

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Dinsdag 23 september

Een week met heftig weer achter de rug. Vorige week dinsdag zijn we vertrokken uit La Coruña, naar Laxe in de Ria de Corme y Laxe, een tochtje van 35 mijl. Daar lagen we met enkele andere boten voor anker in de kleine baai voor dit vissersplaatsje. Woensdag stormde en regende het zo dat we de boot niet af geweest zijn. Donderdagmiddag hebben we ons aan de wal gewaagd voor enkele boodschappen en wifi in een bar, onder genot van spaanse wijn & kaas. Vrijdag door naar Muxia in de Ria de Camariñas, weer zo'n 30 mijl verderop. Dat was net haalbaar, gezien het weer (voor 's middags was er een gale warning uitgegaan). Huib had 2 rifs gelegd, en uiteindelijk kregen we 32 knopen wind over dek (windkracht 7), met flinke zeeën. Een van de bakskisten voor op de boot was opengeklapt door een golf, met het gevaar dat het deksel zou wegwaaien. Met enige moeite kon ik de kist bereiken (vastgebonden aan de mast kon ik er net bij), en net toen ik dat dicht zat te maken en te zekeren met een touwtje kwam er een enorme golf over me heen. Doorweekt, pak en laarzen ook van binnen een zwembad gelijk. Zaterdag was weer een grijze dag met veel wind, die pas aan het eind van de middag ging liggen. 's Avonds hebben we Huibs verjaardag nog met een etentje buiten kunnen vieren. Zondag was het stralend weer, met aanvankelijk nog wel wat wind uit de goede hoek, maar die werd al gauw variabel. We waren op weg naar de Ria de Muros, maar omdat we geen zin hadden om een hele middag te motoren zijn we voor anker gegaan in de baai naast Kaap Finisterre. Een indrukwekkend landschap. Het was warm genoeg om eindelijk eens lekker te gaan zwemmen, maar er dreef daar zoveel troep in de baai rond dat we daar van af gezien hebben. De baai is aan de zuidkant helemaal open (niets tussen ons en de Cariben), dat daar waarschijnlijk alles naar toe gedreven wordt. Maandag was weer een mooie dag met voornamelijk wind uit het noorden, dus gunstig. Wel sterk wisselend, waardoor we soms moesten reven, dan weer motoren, maar het grootste deel toch heerlijk zeilen. Daarbij werden we vergezeld door grote groepen dolfijnen. Langs dit deel liggen eilanden voor de kust die nationale parken zijn. Daar mag je alleen ankeren met een speciale permit. Wij vinden dit gedeelte van Spanje een eye opener. Het landschap is prachtig, ruig, het water in het algemeen erg schoon, de steden en dorpen erg schoon en de mensen bijzonder vriendelijk. En het is goedkoop. Gisteravond zijn we in Baiona aangekomen, onze laatste haven in Spanje. Mooi stadje, mooie baai, heerlijk weer. We ontmoeten nu alleen nog maar zeilers die ook naar het zuiden gaan. Vandaag liggen we naast een boot (Nomas) die naar dezelfde kennissen onderweg is in Portimao als wij. Hoe klein is de wereld!